LINUX NEWBIE ADMINISTRATOR GUIDE

ver. 0.61 2000-02-05

Część 4: Najczęściej zadawane pytania przez nowych administratorów Linuksa

Stan and Peter Klimas

Proste odpowiedzi na pytania często zadawane przez początkujących, którzy zainstalowali Linuksa na swoich domowych komputerach i administrują swoimi domowymi sieciami

Rozpowszeniany na zasadach General Public Licence http://www.gnu.org/copyleft/gpl.html Twój odzew, komentarze, poprawki i ulepszenia są mile widziane. Wyślij je do penguin@thepenguin.zzn.com


Szybkie odnośniki

Start:   Linux Newbie Administrator Guide
Część 0: Dla niezdecydowanych (zalety Linuksa)
Część 1: Przed instalacją Linuksa
Część 2: Zasoby Linuksa, pomoc i trochę odnośników
Część 3: Najczęszcze pytania odnośnie podstawowych operacji
Część 4: Najczęściej zadawane pytania przez nowych administratorów Linuksa
Część 5. Uczenie się z Linuksem
Część 6: Jak uaktualnić jądro systemu
Część 7: Linuksowe komendy i skróty (Shortcuts)
Część 8: Ważne linuksowe aplikacje (komercyjne i nie tylko)

Zawartość tej strony:

4.1 Problematyka LILO

4.1.1 Linux nie widzi całości mojej pamięci
4.1.2 LILO wyświetla tylko LI (albo LIL) i wisi
4.1.3 Czy mogę zmienić system operacyjny, który LILO uruchamia jako domyślny?
4.1.4 Zachęta LILO czeka za krótko (albo za długo) na ekranie podczas startu komputera
4.1.5 Odinstalowanie Linuksa
4.2 Dostęp do moich dysków
4.2.1 Gdzie są moje dyski?
4.2.2 Jak się dostać do CDROM'u?
4.2.3 Jak zamontować napęd dyskietek, napęd zip, partycję dosową albo dysk sieciowy?
4.2.4 Jak zamontować zdalny dysk MS Windows przez Sambę?
4.2.5Czy istnieje jakiś prosty sposób dostępu do pliku nagranym na dyskietce z DOS'a/Windowsa?
4.2.6 Montowanie działa z konta root'a. Czy zwykły użytkownik może coś zamontować?
4.2.7 Komenda montująca jest za długa, jak mogę ją uprościć jakimś aliasem?
4.2.8 Czy mogę montować automatycznie?
4.2.9 Jak sprawić, by system rozpoznał mój napęd zip?
4.2.10 Czy mogę ustawić 32-bitowy dostę do twardego dysku?
4.3 Praca z X-window
4.3.1 Jak zainstalować kde na RedHat 5.2?
4.3.2 Jak skonfigurować kartę graficzną, monitor i mysz dla X-server'a?
4.3.3 Jak zdalnie pracować w X-window?
4.3.4 Czy mogę mieć wiele sesji X równocześnie?
4.3.5 Czy mogę logować się w trybie graficznym?
4.5 Drukarka i karta dźwiękowa
4.4.1 Jak zainstalować moją kartę sieciową?
4.4.2 Jak zainstalować drukarkę?
4.4.3 Word Perfect 8 nie ma driver'a do mojej drukarki
4.6 Konfigurowanie sieci
4.5.1 Czy tworzenie domowej sieci jest warte zachodu?
4.5.2 Jak uruchomić domową sieć?
4.5.3 Mam problemy z skonfigurowaniem połączenia dodzwanianego
4.5.4 Jak dostać się do Internetu z mojego komputera bez modemu, podłączonego lokalnej sieci?
4.5.5 Jak skonfigurować Sambę?
4.5.6 Sendmail
4.5.7 Prosty serwer www (przy użyciu Apache)
4.5.8 Prosty serwer ftp
4.5.9 Jak można dostać się do mojego komputera z zewnątrz, gdy jestem podłączony do sieci przez modem na linii telefonicznej?
4.5.10 Czy mój domowy komputer może zostać zaatakowany?

Najczęściej zadawane pytania przez nowych administratorów Linuksa

4.1 Problematyka LILO

4.1.1 Linux nie widzi całości mojej pamięci

Jeśli masz więcej niż 64 megabajty fizycznej pamięci, jądro Linuksa w wersjach 2.0.36 i wcześniejszych użyje standardowo tylko pierwszych 64 MB. By zobaczyć ile pamięci zużywa Linux na Twoim systemie, wpisz:
cat /proc/meminfo
Możesz sprawdzisz wersję jądra Linuksa przy pomocy:
uname -a
Ostatnim popularnym jądrem z problemem "pamięciowym" było 2.0.36, dostarczane z RedHat 5.2. Mój RedHat 6.0 miał oryginalnie jądro 2.2.5-15, które nie miało już "pamięciowych" problemów.
By uzyskać dostę do więcej niż 64 MB pamięci na RH5.2, musisz zmodyfikować (jako root) plik /etc/lilo.conf, dodając, zaraz przed Twoim pierwszym "image=" wpis::
append="mem=80M"
Jeśli masz inną ilość pamięci niż 80 MB, stostosuj odpowiednio powyższą linię. Aby jakiekolwiek zmiany w /etc/lilo.conf odniosły skutek, *musisz* uruchomić ponownie program
lilo
(sprawdź, czy uruchomił się bezbłędnie) i zrestartować komputer. Po restarcie, możesz sprawdzić, czy zmiany zadziałały, używając którejś z tych dwóch komend::
cat /proc/meminfo
free
Dla testów, jeśli masz problemy, opcja określenia ilości pamięci po znaku zachęty LILO jest użyteczna:
[wpisz po znaku zachęty LILO podczas startu systemu] linux "mem=16M"
Słyszałem radę, aby pominąć nieco najwyższych megabajtów, jeśli masz problemy z uaktywnieniem pamięci lub maszyna się wiesza. Na przykład uaktywnij tylko 78 z 80 MB. Zdarza się to z niektórymi kontrolerami SCSII, które używają najwyższych adresów pamięci. Sprawdź, czy to zadziała.
Bywa, że Linux rozpoznaje tylko 16 MB pamięci. Najczęściej jest to związane z uaktywnieniem w BIOS'ie opcji "memory hole at 15-16 MB" (rozwiązaniem jest wyłączenie tejże). Chyba dobrym pomysłem jest wyłączenie - mimo wszystko - wszystkich "zaawansowanych" opcji w Twoim BIOS'ie (na przykład wykrywanie wirusów przez BIOS wydaje się częstą przyczyną problemów).
Mieszanie kości pamięci o różnych czasach dostępu może także powodować problemy z rozpoznawaniem pamięci, albo nawet zawieszanie się systemu (rozwiązaniem jest taka wymiana kości z pamięcią, aby wszystkie były takie same).

4.1.2 LILO wyświetla tylko LI (lub LIL) i wisi

Zacytuję z mojego podręcznika "Red Hat Linux Unleashed", napisanego przez Kamran Hussain, Timothy Parker, et al., wydanego przez SAMS Publishing:
"Kiedy LILO ładuje się, wyświetla słowo LILO. Każda litera jest wyświetlana po wykonaniu określonych zadań. Jeśli LILO wiesza się w tym samym momencie, litery, które zdążyły się ukazać mogą być pomocne w zidentyfikowaniu przyczyny [...]
LI [...] Jest powodowane zarówno niezgodnością geometrii albo przeniesieniem /etc/lilo/boot.b bez uruchomienia istalatora mapy.
LIL [...] Jest typowo powodowane niezgodnością geometrii albo błędem nośnika"
Geometria dysku oznacza liczbę sektorów/głowic/cylindrów użytą w konfiguracji twardego dysku w BIOS'ie. Mamy nadzieję, że to coś pomoże!
Bardzo dobrym rozwiązaniem jest posiadanie jakiegoś podręcznika do Linuksa albo przynajmniej ogólnego podręcznika do UNIX'a. Podręczniki do Windowsa są bezużyteczne, natomiast do Linuksa są wspaniałe! "Red Hat Linux Unleashed" jest bardzo dobrym podręcznikiem, ale jestem pewny, że istnieje wiele innych, równie dobrych.
Gdy natrafiasz na błąd LILO, jak któryś z powyższych, możesz uruchomić swoją maszynę używając dyskietki startowej Linuksa lub DOS'a. Istnieje chyba wiele ogólnych możliwości naprawienia takiego błędu LILO, w zależności od tego, co jest nie tak:
1. Jeśli LILO zwyczajnie jest zepsute, możesz go usunąć i zainstalować ponownie. Pod Linuksem usuniesz LILO, używając następującej komendy:
lilo -u /dev/hda
lub, pod DOS'em:
FDISK/MBR
co nadpisuje master boot record (MBR) twardego dysku, gdzie znajduje się LILO, wpisując tam "czystą" zawartość, właściwą dla DOS'a. Utracisz dostęp do Linuksa, ale możesz uruchomić go z dyskietki i ponownie zainstalować LILO, nadpisując DOS'owski MBR. By ponownie zainstalować LILO zwyczajnie wpisz komendę lilo (jako root)
2. Podanie parametrów
linear
w Twoim /etc/lilo.conf. W szczególności jest to przydatne przy dużych dyskach (>8 GB). Zobacz man lilo.conf by dowiedzieć się więcej. Opcja "linear" jest bezpieczna -- nie powinna zaszkodzić prawidłowo działającemu systemowi, możesz więc ją podać w każdym przypadku.
3. Zobacz w ustawienia BIOS'u i sprawdź czy ustawienia geometrii Twojego twardego dysku są prawidłowe. Spod Linuksa możesz wyświetlić geometrię twardego dysku, używając (na przykład dla pierwszego twardego dysku IDE):
hdparm -g  /dev/hda
4. Zainstaluj LILO na innej partycji (innym twardym dysku) i zaznacz fdisk'iem tą partycję jako startową (jeśli Twój komputer potrafi uruchomić się z innego dysku).
5. Może wolałbyś użyć "loadlin" zamiast "lilo". Spod DOS'a zlokalizuj CDROM'a, w katalogu /dosutils/loadlin.exe będzie program "loadlin".  Służy on do uruchamiania Linuksa spod DOS'a.

4.1.3 Jak mogę zmienić domyślnie uruchamiany system operacyjny?

W pliku /etc/lilo.conf typowo znajdują się dwie sekcje. Jedna zaczyna się od "image=" i odnosi się do Linuksa, inna zaczyna się od "other=" i odnosi się do dos/win. Ta, która jest pierwsza w pliku /etc/lilo.conf uruchamia się domyślnie. Tak więc, by zmienić domyślnie uruchamiany system operacyjny, zamień te sekcje miejscami. Nie zapomnij ponownie uruchomić komendy:
lilo
po jakichkolwiek zmianach w/etc/lilo/conf .

4.1.4 Zachęta LILO znajduje się za krótko (albo za długo) na ekranie podczas startu systemu

Dodaj albo zmień linię
delay=100
zaraz przed pierwszym pojawieniem się "image=" albo "append=" w Twoim pliku /etc/lilo.conf. Liczba oznacza czas oczekiwania w dziesiątych częściach sekundy (0.1 s), tak więc w powyższym przykładzie czas ten będzie wynosił 10 sekund. Nie zapomnij uruchomić ponownie lilo po dokonaniu zmian w pliku /etc/lilo.conf, albo czas oczekiwania LILO się nie zmieni.

4.1.5 Odinstalowanie Linuksa

Jeśli na prawdę chcesz "odinstalować" Linuksa, możesz uruchomić tą komednę (spod DOS'a lub Windows'a):
FDISK/MBR
która uwolni Cię od LILO -- nadpisze master boot record (MBR) Twojego pierwszego twardego dysku, gdzie właśnie LILO się znajduje. Po jej wykonaniu możesz usunąć partycje Linuksowe, używając DOS'owego "FDISK'a", by odzyskać miejsce na dysku.

4.2 Dostęp do moich dysków

4.2.1 Gdzie są moje dyski?

Linux pokazuje wszystkie katalogi w jednym drzewie katalogów, niezależnie od tego, na jakich napędach/sprzęcie one się znajdują. Generalnie, jest to znacznie lepsze rozwiązanie niż tradycyjny model z DOS'a/Windows'a -- następuje pełne oddzielenie systemu plików od struktury sprzętu, na którym on się znajduje. Docenisz to, jeśli kiedykolwiek będziesz musiał reorganizować albo dodawać srzęt lub dodawać zasoby sieciowe. Ale użytkownicy przyzwyczajeni do DOS'owego sposobu nazewnictwa napędów odczują pewne dodatkowe możliwości.
W skrócie, nie szukaj liter dysków. Nie ma ich pod Linuksem, zawartość Twoich dysków pojawia się jako podkatalogi na Twoim pojedynczym systemie plików Linuksa (drzewie katalogów), Domyślnie, zawartość wymiennych nośników nie pojawi się automatycznie w tych podkatalogach -- musisz "montować" swoje dyski. Zobacz następną odpowiedź, aby poznać szczegóły. Powinieneś także odmontować napęd, przed wyjęciem nośnika.
Możesz mieć dostęp (zapis i odczyt) a rozmaitych dyskach i systemach plików pod Linuksem. W tym partycje typowe dla Linuksa, DOS'owe i Windows'owe (twarde dyski i dyskietki), napędy ZIP i Jazz oraz dyski CDROM. Wiele mniej popularnych systemów plików jest także dostępnych. Oznacza to, że możesz ściągnąć z internetu oprogramowanie dla Linuksa, używając Netscape pod Windows, nagrać ściągnięty plik na partycji MS Windows, a następnie uruchomić Linuksa i skopiować ściągnięte oprogramowanie z partycji Windows'a na partycję Linuksa swojego twardego dysku i ostatecznie zainstalować oprogramowanie pod Linuksem.

4.2.2 Jak mogę dostać się do CDROM'u?

Zamontuj go. Montowanie dodaje wszystkie katalogi i pliki z Twojego CD do drzewa katalogów Linuksa, tak więc możesz łatwo dostać się do nich bez dysku.
Jako root, możesz montować CDROM'a komendą taką, jak ta:
mount -t auto /dev/cdrom /mnt/cdrom
Jeśli to zadziała, zawartość Twojego CD pojawi się w katalogu /mnt/cdrom
Być może jednak ta komenda Ci nie zadziała -- będzie potrzebne dostosowanie jej. Oto jak ona działa.
Komenda mówi systemowi operacyjnemu by zamontować system plików rozpoznawany automatycznie ("-t auto"). Urządzeniem jest /dev/cdrom. Punktem zamontowania (katalogiem, do którego zawartość jest "wmontowywana") jest /mnt/cdrom. Ten katalog musi istnieć i być pusty. Jeśli nie istnieje, utwórz go, używając:
mkdir /mnt/cdrom
Jeśli komenda montowania zwarac błąd, upewnij się, że urządzenie /dev/cdrom istnieje. Jeśli nie,, to gdzie jest Twój CDROM? Najpewniej jest to miejsce typu /dev/hdb, jeśli masz CDROM IDE. Próbuj /dev/hdb, zamiast /dev/cdrom w powyższym przykładzie użycia komendy mount. Jeśli to również nie zadziała, możesz spróbować /dev/hdc lub /dev/hdd, jeśli masz CDROM IDE. Jeśli żaden z nich nie jest Twoim CDROM'em, może nie masz CDROM'u IDE ale SCSI? Wtedy spróbuj /dev/sda1, /dev/sda2, etc. ["hda" jest dyskiem nadrzędnym (master) na pierwszym kanale IDE, "hdb" jest dyskiem podrzędnym (slave) na pierwszym kanale IDE, "hdc" jest dyskiem nadrzędnym na drugim kanale IDE (jeśli masz dwa kanały IDE w swoim komputerze), "hdd" jest dyskiem podrzędnym na drugim kanale IDE, "sda" jest pierwszym interfejsem SCSII a numer oznacza identyfikator urządzenia SCSII.]
Mimo wszystko dobrze jest mieć urządzenie /dev/cdrom, ponieważ niektóre programy zakładają, że ono istnieje. Jeśli nie masz go w swoim systemie, możesz stworzyć go jako dowiązanie symboliczne, na przykład:
ln -s /dev/hdb /dev/cdrom
jeśli Twój cdrom to /dev/hdb
Jeśli nie możesz zamontować, ponieważ "the device is already mounted" albo "directory busy", to być może punkt zamontowania /mnt/cdrom jest Twoim bieżącym katalogiem. Musisz zmienić bieżący katalog na jakiś inny, by móc do niego montować; na przykład zmień swój bieżący katalog na katalog główny, wykonując tą komendę:
cd /
By odmontować zamontowany CD, wyjdź z katalogu /mnt/cdrom i wpisz jako root:
umount /mnt/cdrom
Twój CDROM może odmówić wynunięcia płyty, jeśli nie jest najpierw odmontowany. Ponadto, możesz mieć problemy przy montowaniu konejnej płyty CD, jeśli poprzednia nie została odmontowana. Jeśli nie możesz odmontować, gdyż dostajesz komunikat "the device is busy" ("urządzenie zajęte"), może /mnt/cdrom (albo jakiś z jego podkatalogów) jest Twoim bieżącym katalogiem? Potrzebujesz więc zmienić swój katalog bieżący na jakiś inny, poza punktem zamontowania, aby móc odmontować urządzenie.

4.2.3 Jak zamontować dyskietkę, napęd zip, partycję DOS/Windows, albo dysk sieciowy?

Bardzo podobnie jak CDROM -- zobacz poprzednią odpowiedź, jeśli jej jeszcze nie czytałeś.
Dyskietka. Mogę zamontować moją dyskietkę (jako root), używając
mount -t auto /dev/fd0 /mnt/floppy
Znowóż, upewnij się, że katalog /mnt/floppy istnieje i jest pusty. Ponadto /mnt/floppy/ nie może byc bieżącym katalogiem.
Po udanym zamontowaniu, pliki z dyskietki pojawią się w katalogu /mnt/floppy/ . Wszyscy użytkownicy będą mogli czytać te pliki, ale tylko root będzie mógł je modyfikować/kasować. Czytaj dalej, jeśli chcesz wiedzieć co zrobić, aby użytkownicy mogli zapisywać na dyskietce.
By odmontować dyskietkę (*MUSISZ* to zrobić przed jej wyjęciem!) użyj:
umount /mnt/floppy
Jeśli nie możesz odmontować, gdyż "the device is busy" (urządzenie zajęte), być może katalog /mnt/floppy/ jest Twoim bieżącym katalogiem. Wyjdź z niego, wpisując na przykład:
cd $HOME
co zmieni Twój bieżący katalog na Twój katalog domowy.
Napęd Zip.  Ja montuję zewnętrzny napęd zip, podłączany do portu równoległego (emulacja scsi) używając:
mount -t vfat /dev/sda4 /mnt/zipdrive
System plików "-t vfat" jest użyty, gdyż dyski zip są dostarczane jako sformatowane pod system vfat, czyli system plików MS Windows w wsparciem dla długich nazw plików. Nie będziesz w stanie wyciągnąć dysku, bez wcześniejszego odmontowania go.
Wszystkie napędy zip (wewnętrzne SCSI i IDE, zewnętrzne SCSI i podłączane do portu równoległego) poza podłączanymi do USB są obsługiwane przez Linuksa (kwiecień 1999).
Partycja DOS/Windows Używam dwojakiego startu systemu z Linuksem i MS Windows zainstalowanych na tym samym komputerze. Mam dostęp do plików na partycji DOS/Windows po zamontowaniu jej przy pomocy następującej komendy:
mount -t vfat /dev/hda1 /mnt/dosdrive
Ponownie, być może będziesz musiał dostosować tą komendę, w zależności od tego, którą partycją dysku jest partycja dosowa. W tym przypadku "hda1" oznacza pierwszy twardy dysk IDE (hd a), pierwszą partycję (1), "hda2" jest pierwszym dyskiem IDE, drugą partycją, "hda3" -- pierwszy twardy dysk, trzecia partycja, "hdb1" -- drugi dysk twardy IDE, pierwsza partycja (lub po prostu "hdb" jeśli jest to CDROM zainstalowany jako "slave" na pierwszym kanale IDE). "hdc" jest trzecim dyskiem IDE, "hdd" jest czwartym dyskiem IDE. Dyski SCSI mają analogiczne nazwy, ale zaczynają się od liter "sd", a następnie jest litera oznaczająca interfejs SCSI, następnie zaś liczba, oznaczająca identyfikator urządzenia SCSI. Na przykład "sda4" oznacza "pierwszy interfejs SCSI, urządzenie o identyfikatorze 4".
Jeśli chcesz zamontować tak, aby każdy użytkownik mógł odczytywać i zapisywać na urządzeniu, możesz spróbować:
mount -t vfat -o user,rw,exec,umask=000 /dev/hda1 /mnt/dosdrive
W powyższym przykładzie podane są opcje (-o user, rw, exec, umask=000) dające absolutnie wszystkim pełne prawa do wszystkich plików na Twojej dosowej partycji /dev/hda1 (powinieneś odpowiedzieć sobie na pytanie, czy jest to na prawdę bezpieczne dla Twojego systemu). Jeśli użytkownicy wciąż nie mogą zapisywać na partycję dosową, być może trzeba ustawić prawa do punktu zamontowania. Ta komenda (wykonana z konta root'a) ustawi prawa do punktu zamontowania /mnt/dosdrive w ten sposób, aby każdy użytkownik miał prawa do zapisu, odczytu i wykonania plików:
chmod a=rwx /mnt/dosdrive
Network File System (NFS) [czyli Sieciowy system plików - dop. tłum]. Jest on doskonały, aby mieć bezpośredni dostęp do plików, które znajdują się na innym komputerze z Linuksem. Aby zamontować zdalny dysk jako NFS, najpierw sprawdź, czy obsługa NFS jest włączona (użyj programu setup). NSF potrzebuje także zezwolenia od zdalnego komputera. By ustawić zezwolenia na maszynie, która będzie serwerem, uruchom, jako root:
netconf
i dostosuj ustawienia w menu "Exported File System".
Jeśli wolisz zrobić to ręcznie, prawa te ustawiane są w pliku /etc/exports . Mój plik /etc/exports wygląda tak:
/usr hacker(ro) mars(ro)
/home hacker(rw) mars(rw)
/mnt hacker(rw) mars(rw)
Daje to maszynom zwanym hacker i mars prawa do montowania katalogów /usr (dostęp tylko do odczytu), /home i /mnt (dostęp do zapisu i odczytu)
Jeśli skonfigurowałeś swój NFS prawidłowo, powinieneś teraz móc zamontować katalog sieciowy, używając takiej komendy:
mount -t nfs mars:/home /mnt/mars_home
Zamontuje ona zawartość katalogu /home na maszynie zwanej "mars" w katalogu /mnt/mars_home/ (który powinien istnieć i być pusty).
Wiele systemów operacyjnych używa NFS, ale nie MS Windows. Dlatego zasoby udostępniane przez MS Windows muszą być traktowane inaczej. Zobacz następną odpowiedź, jeśli chcesz znać szczegóły.

4.2.4 Jak zamontować zdalny system plików MS Windowsa używając Samby?

Zdalny system plików MS Windowsa może być zamontowany na Linuksie przez protokół Samby (Samba musi być zainstalowana, przejdź tutaj jeśli nie jest). Wpisz następującą komendę (jako root):
smbmount //mars/windows /mnt/mars_windows -c marie
Zamontuje ona zasób nazwany windows, udostępniany przez maszynę MS Windows nazwaną mars. Punkt zamontowania na komputerze - kliencie to /mnt/mars_windows. Opcja "-c" oznacza, że serverem samba jest maszyna zwana marie (nie powinno to być konieczne, wymaga tego jednak mój system).
Aby powyższe zadziałało, na maszynie MS Windows muszą być ustawione prawa udostępniania dysku albo katalogu. Aby to zrobić, na maszynie z Windowsem uaktywnij udostępnianie plików, używając "panelu sterowania - sieć", następnie uruchom "Eksploarator Windows", kliknij prawym klawiszem myszy na katalog lub dysk, który chcesz udostępniać, kliknij na "właściwości", przełącz na zakładkę "udostępnianie", ustaw sobie prawa i nazwij ten zasób.
By odmontować jakiś katalog MS Windows używam:
smbumount /mnt/mars_windows
Jeśli masz problemy, przeczytaj:
man smbmout

4.2.5 Czy istnieje jakiś prosty sposób dostępu do pliku nagranym na dyskietce z DOS'a/Windowsa?

Użyj "mtools", nie trzeba montować. Na przykład, mogę użyć komendy mdir by szybko sprawdzić zawartość głównego katalogu na dosowej dyskietce.
mdir a:\
Mogę także użyć mcopy by skopiować plik "autoexec.bat" z głównego katalogu na dyskietce do bieżącego katalogu na Linuksie:
mcopy a:\autoexec.bat .
Musisz być root'em, aby zapisywać na dyskietce.
Wpisz "mtools", by zobaczyć komendy dostępne w bogatym zestawie mtools, które pokrywają popularne komendy DOS'owe (na przykład: mformat, mtype, mren, mmove, mdel, mrd, mattib, ...), i użyj stron podręcznika (man pages), jeśli masz problemy z ich użyciem. Na przykład:
man mtype
pokaże w jaki sposób wyświelać zawartość pliku tekstowego na partycji DOS'owej.
By mieć dostęp do dosowych napędów, innych niż a: lub b:, musisz skonfigurować mttols, określając, które urządządzenia są powiązane z innymi dosowymi "literami napędów dyskowych". Jest to całkiem proste--musisz tylko zmodyfikować plik /etc/mtools.conf. Typowo używam do tego pico (jako root):
pico /etc/mtools.conf
Na przykład, mój /etc/mtools zawiera następującą linnię:
drive c: file="/dev/hda1"
która informuje mtools, że partycja "/dev/hda1" będzie nazywany "c". Dostosowanie pliku /etc/mtools.conf wymaga jedynie odkomentowania (usunięcia "#" na początku linii) i dostosowania odpowiedniego wpisu.

4.2.6 Montowanie działa z konta root'a. Czy zwykły użytkownik może coś zamontować?

Musisz jako root zmodyfikować plik /etc/fstab by dać normalnym użytkownikom prawa do zmontowania konkretnego napędu. Na przykład, używam edytora pico, by to zrobić:
pico -w /etc/fstab
Opcja "-w" wyłącza łamanie długich linii.
Oto zawartość mojego /etc/fstab:
/dev/hda2 /ext2 defaults 1 1
/dev/hdc3 /home ext2 defaults 1 2
/dev/hdc2 /usr ext2 defaults 1 2
/dev/hdc4 swap swap defaults 0 0
/dev/fd0 /mnt/floppy auto noauto,users,rw 0 0
/dev/cdrom /mnt/cdrom auto noauto,user,ro 0 0
/dev/sda4 /mnt/zipdrive vfat noauto,user,rw,exec 0 0
/dev/hda1 /mnt/dosdrive vfat noauto,user,rw 0 0
none /proc proc defaults 0 0
hacker:/mnt/cdrom /mnt/hacker_cdrom nfs noauto,user,ro 0 0
hacker:/mnt/floppy /mnt/hacker_floppy nfs noauto,user,rw 0 0
hacker:/home /mnt/hacker_home nfs noauto,user,rw 0 0
hacker:/usr /mnt/hacker_usr nfs noauto,user,rw 0 0
Każda linia zawiera sześć pól oddzielonych spracjami (to oznacza, że każda linia zawiera sześć wpisów oddzielonych pustymi spacjami). Pierwsze pole jest nazwą urządzenia. Drugie pole jest punktem zamontowania (istniejącym katalogiem na systemie Linux, do którego zasób będzie zamontowany). Trzeci jest typ systemu plików. Dla nośników wyjmowalnych mogą to być rozmaite systemu plików, ja używam opcji "auto", aby Linux rozpoznawał, który z nich jest na nośniku. (Kolejność, w jakiej są one sprawdzane określona jest w pliku /etc/filesystems . Możesz upewnić się, że "vfat" jest w nim przed "msdos", w przeciwnym wypadku, długie nazwy plików w DOS'ie mogą zostać obcięte). Czwarte pole zawiera opcje: "auto" = montuje system plików podczas startu systemu; "rw" = dozwolony zapis i odczyt, "ro" = tylko odczyt, "user" = użytkownicy mają prawo montować system plików (można także użyć "users", by zezwolić użytkownikowi na zamontowanie i zarazem innemu użytkownikowi na odmontowanie -- w przeciwnym razie tylko ten użytkownik, który zamontował system plików, może go odmontować), "exec" = wykonywanie programów jest dozwolone z tego systemu plików. Liczba w polu 5 określa, czy ma być dokonywany backup podczas startu systemu, liczba w polu 6 określa, czy podczas startu ma być dokonywane sprawdzanie integralności systemu plików podczas startu. Część odnoście "hacker'a" moim /etc/fstab to systemy plików na innym komputerze (zwanym "hacker") w mojej domowej sieci i stanowi tu przykład montowania zasobów sieciowych. Sprawdź man fstab, by dowiedzieć się więcej.
Na przykład, jeśli zwykli (nie-root) użytkownicy mają prawo do zamontowania cdrom' (podana jest opcja "user"), mogą go zamontować, używając:
mount /mnt/cdrom
Komenda, którą root używa do montowania (zobacz tutaj ) nie zadziała dla zwykłych użytkowników, ponieważ zwykli użytkownicy są ograniczeni opcjami w /etc/fstab i przez to nie mogą określić równocześnie zarówno urządzenia i punktu zamontowania.
Aby zwykły użytkownik mógł zapisywać albo wykonywać program z zamontowanego dysku, musi dostać także odpowiednie uprawnienia do katalogu, będącego "punktem zamontowania". Na przykład, to da wszystkim użytkownikom wszystkie prawa (odczyt, zapis, wykonanie) w katalogu /mnt/floppy:
chmod a+rwx /mnt/floppy
Teraz (jeśli także opcja "rw" jest podana dla dyskietki w pliku /etc/fstab) użytkownik będzie mógł zapisywać na dskietce. Jeśli opcja "exec" była podana w /etc/fstab, użytkownik będzie także w stanie wykonywać programy z dyskietek.
Zwróć uwagę, że dosowysystem plików vfat nie zna praw dostępu do pliku, właściwych Linuksowi. Linux więc zajmuje się tym podczas montowania, nadając domyślne prawa do plików na montowanych systemach plików: użytkownik, który zamontował staje się właścicielem wszystkich plików, i będzie miał prawo do zapisywania na tym systemie plików (jeśli opcja "rw" została ustawiona w fstab), ale inni użytkownicy będą mogli tylko czytać. Jeśli chciałbyś mienić to zachowanie, powinieneś użyć opcji "umask=", więc odpowiednia linia w Twoim /etc/fstab mogła by wyglądać jak w poniższym przykładzie
/dev/sda4 /mnt/zipdrive vfat noauto,users,rw,exec,umask=000 0 0
Daje to absolutnie wszystkim pełne prawa na Twoim napędzie zip (montowanie, odmontowanie, czytanie, zapis, wykonanie).
Podsumowywując, plik /etc/fstab jest miejscem do trzymania Twoich domyślnych parametrów montowania systemów plików, i danych o rodzaju dostępu, jaki użytkownicy do nich mają. Potrzebujesz dostosowania ich, by łatwo montować w sowim systemie. Domyślne zasady montowania w Linuksie są restrykcyjne, tak, aby system był bezpieczny, potrzebujesz więc chyba usunięcia pewnych restrykcji, gdy konfigurujesz Linuksa do użycia w domu.

4.2.7 Komenda montująca jest za długa, jak mogę ją uprościć jakimś aliasem?

Alias to innymi słowy skrót bardziej skomplikowanej, albo często używanej komendy. By tworzyć aliase, modyfikuję, jako root, plik /etc/bashrc. W ten sposób aliasy są dostępne dla wszystkich użytkowników w systemie. (Aby utworzyć aliasy dla konkretnych użytkowników, modyfikuję plik .bashrc w katalogu domowym użytkownika.) Odpowiednia część mojego /etc/bashrc wygląda następująco:
alias cdrom="mount -v /mnt/cdrom"
alias ucdrom="umount -v /mnt/cdrom"
alias dosdrive="mount -v /mnt/dosdrive"
alias udosdrive="umount -v /mnt/dosdrive"
alias zipdrive="mount -v /mnt/zipdrive"
alias uzipdrive="umount -v /mnt/zipdrive"
alias floppy="mount -v /mnt/floppy"
alias ufloppy="umount -v /mnt/floppy"
Opcja "-v" oznacza "gadatliwie", w tym przykładzie mówi Linuksowi, aby wiecej gadał w czasie montowania. Aby aliasy zaczęły działać, użytkownik musi się ponownie zalogować. Teraz użytkownik może zamontować dyskietkę, używając prostej komendy:
floppy
i może ją odmontować, używając
ufloppy

4.2.8 Czy mogę montować automatycznie?

Możesz. Automount automatycznie zamontuje system plików, gdy chcesz się do niego dostać i odmontuje, gdy przestajesz go używać.
By skonfigurować automount, najpierw uruchom program setup (jako root). Przechodzę do opcji "netsysv" (RH5.2) albo "System Services" (RH6.0) i upewniam się, że usługa automount ("autofs") jest włączona.
Wtedy, konfiguruję automounta modyfikując pliki /etc/auto.master i /etc/auto.misc, np: (jako root):
pico /etc/auto.master
Mój /etc/auto.master wygląda tak:
/misc /etc/auto.misc --timeout 1
Mówi to, że moje automatycznie montowane urządzenia będą montowane do katalogu /misc (który musi istnieć i być pusty). Moje automtycznie zamontowane napędy zostaną odmontowane po jednej sekundzie od czasu, gdy przestanę ich używać (na przykład, po wyjściu z katalogu). Jest to krótki czas -- możesz zdecydować się go wydłużyć. Szczegółową konfigurację zawiera plik /etc/auto.misc . Oto mój:
kernel -ro,soft,intr ftp.kernel.org:/pub/linux
cdrom -fstype=auto,ro :/dev/cdrom
floppy -fstype=auto,rw :/dev/fd0
zipdrive -fstype=vfat,rw :/dev/sda4
dosdrive -fstype=vfat,ro :/dev/hda1
hacker_cdrom -fstype=nfs,ro hacker:/mnt/cdrom
hacker_floppy -fstype=nfs,rw hacker:/mnt/floppy
hacker_usr -fstype=nfs,ro hacker:/usr
Każda linia zawiera trzy pola rozdzielone spacjami. Pierwsze pole jest "kluczem", który będzie nazwą podkalatogu (w /misc), do którego urządzenie będzie montowane. Ten katalog NIE MOŻE istnieć. Będzie on niewidoczny, gdy użyję komendy ls, ale mogę wejść do niego "cd" i moje urządzenie zostanie zamontowane. Nie pytaj mnie dlaczego tak jest i jak użyć automount w trybie graficznym. Nie wiem. To, co tyczy się hackera w moim auto.misc to cdrom i napęd dyskietek z innego komputera w mojej domowej sieci.
Montuję automatycznie do katalogu /misc (nie /mnt) więc mogę także montować systemy plików ręcznie, bez użycia automount, do katalogu /mnt.

4.2.9 Jak sprawić, by system rozpoznał mój napęd zip?

RedHat 5.2 Podczas instalacji systemu, odpowiedz tak na pytanie "do you have scsi devices" (czyli "czy posiadasz jakieś urządzenia scsi" - dop. tłum.) Wtedy wybierz z listy napęd zip na port równoległy (ppa) (parallel port zip drive). Później w czasie dzielenia dysku na partycje, albo włóż do dysk napędu zip, albo, gdy instalator stara się do niego dostać, nakaż mu go pominąć ("skip").
Jeśli nie skonfigurowałeś swojego napędu zip podczas instalacji systemu, możesz dodać obsługę zip'a później w bardzo podobny sposób, jak robi się to przy dodawaniu karty sieciowej lub modułu do kernela:
Jako root, uruchom X-terminal, i uruchom
/usr/bin/kernelcfg
by załadował moduł ppa do jądra ("ppa" oznacza, jak sie domyślam, "parallel port first interface 'a' " [czyli "port równoległy pierwszy interfejs 'a' ". )
Gdy już wszystko jest gotowe, sprawdź /proc/modules, by zobaczyć, czy moduł ppa jest załadowany (albo uruchom jako root lsmod, by zobaczyć listę załadowanych modułów). Informacja z kernelcfg jest zapisywana w pliku /etc/conf.modules, więc jeśli masz problem z usuwaniem modułów (np. załadowanych przez pomyłkę)--tak jak ja -- po prostu zmodyfikuj ten plik ręcznie.
Teraz Twój napęd zip powinien być rozpoznawany. Włóż dysk zip do niego i spóbuj zamontować go, używając wcześniej opisanej komendy (jako root):
mount -t vfat /dev/sda4 /mnt/zipdrive
Jeśli używasz jądra Linuksa w wersji 2.0.36 i wcześniejszych nie będziesz mógł użyć drukarki podłączonej za pośrednictwem napędu zip na port równoległy (to działa dopiero z jądrami 2.2.x). Użyj komendy
uname -a
by zobaczyć, jakiej wersji jądra używasz.
RedHat 6.0 and 6.1  Instalacja napędu zip (zip100) podczas uaktualniania systemu do RedHat'a 6.0 nie powiodła się (program instalacyjny powiedział, że nie może znaleźć napędu zip). Tak więc, po zakończeniu instalacji, wykonałem następujące komendy, by załadować do jądra modły odpowiedzialne za zip'a na porcie równoległym (jako root):
/sbin/insmod parport
/sbin/insmod ppa
By te dwie linie wykonywały się zawsze podczas startu systemu, dopisałem je do /etc/rc.d/rc.local (ten plik jest czymś w rodzaju autoexec.bat w DOS'ie).
Jeśli to również Ci nie działa, możesz potrzebować ręcznej modyfikacji pliku /etc/conf.modules.  Mój zawiera taką linię:
alias parport_lowlevel parport_pc
i nie ma linii odnoszącej się do modułu "ppa".
Dla nowszego napędu 250 drive, mam następujące dwie linie w moim /etc/rc.d/rc.local:
/sbin/insmod parport
/sbin/insmod imm

4.2.10 Czy mogę ustawić 32-bitowy dostęp do twardego dysku?

Nie znam się na twardych dyskach, ale widziałem recenzję RedHat'a 6.0 Ewarda Choh'a (http://hardwarezone.community.com.sg/main.htm), w której podał kilka interesujących porad, w tym konfigurowanie 32 bitowego dostępu (I/O) i bezpośredniego dostępu do pamięci (DMA). Spróbowałem ich, zadziałały u mnie dobrze. Czuj się ostrzeżony, że może to uszkodzić Twój sprzęt, więc nie rób tego, jeśli zupełnie nie znasz się na sprzęcie PC, don't feel geeky today, lub masz słabe serce -- nie mogę zagwarantować ci, że to zadziała dla Ciebie.
Włączenie 32-bitowego dostępu i DMA musi być dokonane przez root'a, ponadto zrobiłem to w trybie jedno-użytkownikowym (by zminimalizować uszkodzenia systemu plików, jeśli coś poszło by nie tak i musiał bym restartować). Definitywnie nie robił bym tego na systemie, w którym aktualnie uruchomionych jest wiele programów lub X-window, albo gdybym nie miał kopii bezpieczeństwa swoich cennych danych.
By uruchomić komputer w trybie jedno-użytkownikowym, wpisuję to po zachęcie lilo (podczas startu systemu):
linux single
Powiedzmy, że chciałbym włączyć 32-bitowy dostęp do mojego pierwszego twardego dysku, którym jest "hda". Najpierw sprawdzam aktualną prędkość twardego dysku i notuję wynik:
hdparm -t /dev/hda
Teraz wyświetlam moje aktualne ustawienia I/O i DMA:
hdparm -c /dev/hda
[mój system pokazał 0, co oznacza, że 32-bitowy dostęp jest wyłączony i domyślny 16 bitowy jest użyty]
hdparm -d /dev/hda
[mój system pokazał ponownie 0, co oznacza, że bezpośredni dostęp do pamięci jest wyłączony].
Teraz włączam 32-bitowy dostęp i DMA:
hdparm -c 1 /dev/hda
hdparm -d 1 /dev/hda
Teraz sprawdzam ponownie prędkość dysku, by porównać z poprzednim wynikiem:
hdparm -t /dev/hda
Jeśli wszystko zadziałało dobrze i wydajność się zwiększyła, mogę "potwierdzić" nowe ustawienia, tak, że przetrwają mięki reset:
hdparm -k 1 /dev/hda
By nowe ustawienia działały za każdym razem, gdy uruchamiasz maszynę, możesz dodać do /etc/rc.d/rc.local (ten plik jest czymś w rodzaju AUTOEXEC.BAT w DOS'ie) taką linię:
hdparm -c 1 -d 1 -k 1 /dev/hda
Jeśli coś nie zadziałało, jak oczekiwałeś, albo wydajność nie poprawiła się realnie, mogę zrestartować maszynę i stare ustawienia będą w mocy tak długo, aż nie wykonam ponownie ostatniej operacji.
Zrobiłem tą zmianę na 4 twardych dyskach w mojej domowej sieci. Udało się na trzech nowszych dyskach: wydajność wzrosła o od 30% do 300% i co najmniej "czuje się", że komputer przyśpieszył. Jeden twardy dysk (który zawsze jest wolny) zawiesił komputer w czasie sprawdzania wydajności i musiałem restartować maszynę (obyło się bez zniszczeń).

4.3 Praca z X-window

4.3.1 Jak zainstalować kde na RedHat 5.2?

RedHat 5.2 nie instaluje domyślnie kde, ponieważ w czasie powstawania RH 5.2 były problemy z licencją biblioteki, na której kde bazuje. W każdym razie kde jest bardzo dobrym graficznym interfejsem użytkownika, problem z licencją jest już rozwiązany i co najmniej najnowszy RedHat (6.0) zawiera kde (i bardziej "ozdobnikowy" GNOME). Binaria kde zamieszczone zostały na płytach z RedHat'em 5.2, trzeba je zainstalować samodzielnie. (Jeśli nie masz płyty CD, możesz ściągnąć binaria z Internetu.)
Najpierw sprawdź, czy Twój X-serwer działa, wykonując:
xinit
[X-server jest "szkieletem" systemu X-window, bez "menadżera okien." Możesz teraz uruchamiać swoje programy X-window, wpisując ich nazwy (z przedroskiem ./ albo pełną ścieżką dostępu) w oknie X-terminala, ale nie będziesz w stanie przesuwać okien, zmieniać ich rozmiaru, dodawać ikon, etc.].
Teraz możesz opuścić swój X-serwer, wpisując exit w oknie X-terminala, albo naciskając <Ctrl><Alt><Bkspace>, co zabija serwer X-Window. (Ostatnie rozwiązanie jest pewne, zadziała nawet, gdy X-y się zawieszą - nie musisz restartować systemu w takim przypadku). Jeśli Twój X-serwer nie działa, zobacz następną odpowiedź.
Teraz zaloguj się jako root. Zamontuj CD z RH 5.2:
mount /mnt/cdrom
Przejdź do właściwego katalogu:
cd /mnt/cdrom/kde/distribution/RedHat/i386/binary
Użytecznym jest używanie automatycznego dokańczania linii komend (naciśnij TAB) podczas wpisywania ścieżek lub nazw plików
Przeczytaj plik README:
cat README-2rh51-rpms | more
Użyj rpm  "RedHat Package Manager" by zainstalować niezbędne pakiety
rpm -iv nazwa_pakietu
Pakiety mają nazwy plików, kończące się na ".rpm". Najpierw zainstaluj biblioteki qt, następnie kde support, potem kde libs, później kde base. Jeśli zrobisz to w złej kolejności, kontrola zależności powstrzyma instalację pakietu (rpm poinformuje Cię o tym stosownym komunikatem). Nie jest to poważna sprawa, po prostu zainstaluj wymagane pakiety najpierw, później ponownie spróbuj z kolejnym pakietem. Kiedy zainstalujesz już kde base, możesz zainstalować inne pakiety kde (użytki --utill, narzędzia administracyjne -- admin, użytki sieciowe -- network, gry -- games, narzędzia graficzne -- graphics, obsługa multimediów -- multimedia) -- nie są one wielkich rozmiarów, rozważ więc zainstalowanie ich wszystkich. Ostatecznie, by mieć pewność, że zainstalowałeś wszystko, wpisz:
rpm -ivh  *.rpm
Opcja "vh" drukuje dodatkowe informacje. Zobaczysz komunikaty w stylu "the package is already installed" ["pakiet jest już zainstalowany"]. Jeśli jest ich na tyle dużo, że nie mięszczą się na ekranie, możesz cofnąć się wstecz, używając <Shift><PgUp>. Jeśli na prawdę nie lubisz menadżera pakietów rpm z linii komend, możesz zainstalować te same pakiety, używając graficznej nakładki na rpm, zwanej glint (dostępnej tylko w RH5.2). Zwyczajnie wpisz "glint" w terminalu X-window.
Teraz powiedz swojemu systemowi, że kde ma być domyślnym menadżerem X-Window. W katalogu domowym użytkownika utwórz plik .Xclients:
pico .Xclients
który zawiera tylko następującą linię:
/opt/kde/bin/startkde
Wpisz tą linię i nagraj plik. (Odpowiednio zmień tą linię, jeśli położenie pliku startkde jest inne.). Teraz spraw, aby wszyscy użytkownicy mogli wykonać ten plik:
chmod a+x .Xclients
Sprawdź, czy prawa dostępu się zmieniły:
ls -l .Xclients
[Pliki, których nazwy rozpoczynają się od kropki nie są wyświetlane przez prostą komendę ls, są czymś w rodzaju plików ukrytych pod DOS'em. Musisz użyć ich nazwy, albo ls -a  .]
Jeśli utworzyłeś plik jako root, nie jako użytkownik, zmień właściciela i grupę pliku na właściwego użytkownika:
chown nazwa_użytkownika .Xclients
chgrp nazwa_użytkownika .Xclients
To wszystko. Teraz wpisując startx powinieneś uruchomić swój X-server z kde, jako menadżerem okien.

4.3.2 Jak skonfigurować kartę graficzną, monitor i mysz dla X-server'a?

Powinny one być skonfigurowane w czasie instalacji RH 5.2, chyba że pominąłeś ten krok.
By je skonfigurować, możesz spróbować, jako root, jednego z tych trzech konfiguratorów:
Xconfigurator
XF86Setup
xconf
Najprostszym sposobem jest uruchomienie komendy setup (jako root) która da Ci dostęp do Xconfigurator'a.
By skonfigurować X-window pod Linuksem, możesz potrzebować pewnej wiedzy na temat swojego sprzętu. Być może potrzebne będzie odnalezienie instrukcji od Twojego monitora, by sprawdzić, jakie są maksymalne częstotliwości synchronizacji (pionowej i poziomej), które da się osiągnąć na Twoim monitorze. Napis, który pojawia się na ekranie podczas startu komputera może pomóc Ci dowiedzieć się jaką masz kartę graficzną, z jaką ilością pamięci. Przeczytaj etykietę, przyklejoną do spodu myszki, by dowiedzieć się czegoś więcej o niej. Następnym razem, gdy będziesz kupował myszę, spraw sobie 3-przyciskową "Linux-ready" Logitech'a lub podobną (w Linukie będziesz miał duży porzytek ze wszystkich trzech przycisków).
Kiedy testujesz X-serwer, jeśli ekran robi się pusty, wyświetla zabawne linie, albo w inny sposób zachowuje się nie tak, jak powinien, zabij szybko X-serwer, używając <Ctrl><Alt><BkSpace> i ponownie sprawdź częstotliwości monitora. Używanie złych częstotliwości może uszkodzić Twój monitor.
Jeśli na prawdę masz problemy, skonfiguruj najpierw prosty (640x480) serwer. Możesz "podkręcić" go później, gdy nabierzesz nieco wiedzy o działaniu pary rzeczy w systemie.

4.3.3 Jak zdalnie pracować w X-window?

- Uruchom X-serwer na lokalnej maszynie, na przykład:
xinit
- Spod x-terminala daj zdalnej maszynie prawo wyświetlania na Twoim lokalnym ekranie:
xhost name_of_the_remote_server
W pełni bezpiecznym środowisku mojego domu, mógłbym nawet dać wszystkim serwerom prawo wyświetlania na moim ekranie, używając:
xhost +
- Zatelnetuj się na zdalny serwer
- Uruchom jakiś program pod X-y na zdalnym serwerze, kierując wyświetlanie na Twój lokalny ekran, na przykład, możesz uruchomoć menadżera okien:
startkde -display local_machine_name:0.0 &
Symbol l "&" uruchamia komendę w tle, więc okno telnet'a będzie wciąż dostępne.
0.0 oznacza "display zero, screen 0", oznacza Twój pierwszy obraz na pierwszym ekranie i mają znaczenie, gdy masz wiele sesji X-window działających równocześnie na Twoim komputerze z Linux'em.
Nie musisz podawać opcji "-display", jeśli twoja zmienna środowiskowa DISPLAY określa położenie prawidłowo na Twoim bieżącym terminalu, co jest normą na moich komputerach, ale nie musi być normą wszędzie. Możesz sprawdzić ustawienie zmiennej DISPLAY, używając:
echo $DISPLAY
- Gdy już zakończę moją zdalną sesję w X-ach, przywracam ustawienia praw dostępu do mojego X-serwera, używając:
xhost -name_of_the_remote_server
lub
xhost -
Przykład: Ta sekwencja komend uruchomi Netscape'a na zdalnej maszynie, zwanej marie, kierując wyświetlanie na X-serwer z menadżerem okien, który znajduje się na mojej lokalnej maszynie hacker:
startx
xhost marie
telnet marie
[login]
netscape -display hacker:0.0 &
[do my stuff]
[logout]
xhost -marie
W zasadzie, możesz uruchomić program na komputerze w sieci i wyświetlić efekt na dowolnym innym komputerze (nie koniecznie tym, przy którym siedzisz).
Używam często zdalnej pracy w X-Window, by uruchamiać programy (kde, Word Perfect 8 i Netscape) na słabej maszynie (486-33, 8 MB pamięci), która nie była by w stanie uruchomić tych programów samodzielnie. Jest to również wygodna i szybka metoda na pracę na zdalnym systemie, gdzie nie ma zainstalowanego nfs.

4.3.4 Czy mogę mieć wiele sesji X równocześnie?

Tak, możesz. Kiedy wykonujesz pierwszą komendę startx na Twoim systemie, otwiera to pierwszą sesję X na domyślnym ekranie 0. Druga sesja X'ów musi być otwarta na innym ekranie. Na przykład, to otworzy drugą sesję X'ów na ekranie 1:
startx -- :1
 Możesz mieć do sześciu sesji X-Window równocześnie. Użyj Use <Ctrl><Alt><F7> by przełączyć na ekran zerowy, ,  <Ctrl><Alt><F8> by przełączyć na następny ekran,  etc. aż do <Ctrl><Alt><F12>   Zobacz man startx  jeśli potrzebujesz więcej informacji.
W podobnym stylu możesz uruchomić następnego ,,gołego" X-serwera, bez menadżera okien. Ta komenda otwory taki na ekranie 2:
xinit --  :2
Na tym gołym X-serwerze możesz uruchomić inny menadżer okien (tak, by mieć dwa różne, działające w tym samym czasie) wpisując w oknie X-terminala któryś z nich:
fvwm2        (by uruchomić fvwm2)
startkde     by uruchomić kde. na nowych systemach komenda ta może brzmieć kde)
afterstep     (by uruchomić afterstep)
fvwm         (by uruchomić run fvwm)
AnotherLevel  (by uruchomić AnotherLevel)
gnome-session (by uruchomić Gnome)
Oczywiście alternatywne menadżery okien będą działać tylko wtedy, gdy będą zainstalowane na Twoim systemie. Powyższe menadżery okien są dostępne na płycie z RH 5.2, jeśli chcesz je zainstalować (z jednym wyjątkiem - Gnome, którego nie ma w RH 5.2 ale jest domyślnym w RH 6.0 i 6.1). Ja używam prawie wyłącznie KDE, ale inne menadżery mogą być mniejsze i szybsze. Gnome jest słynnym projektem X-windows, o którym mawia się, że jest bardziej zaawansowany i ładniejszy niż KDE, ale jest wciąż mocno zapluskwiony, więc chyba nie rekomendowany, jeśli nie chcesz okazyjnie ładować się w kłopoty. RH 6.0 i 6.1 zawiera obydwa główne menadżery okien, Gnome i KDE.

4.3.5  Czy mogę logować się w trybie graficznym?

By uruchamiać serwer X'ów automatycznie przy starcie systemu, i by zachęta do zalogowania pojawiała się w trybie graficznym, musisz zmienić tylko jeden znak w pliku /etc/inittab .  W tym pliku znajdziesz linię taką, jak ta:
id:3:initdefault:
Zmień ją na:
id:5:initdefault:
Określi to, że domyślnym poziomem pracy (ang. runlevel - dop. tł.) będzie poziom piąty, czyli X-Window. Znaczenie różnych poziomów pracy jest opisane w tym samym pliku /etc/inittab :
0 - stop (NIE ustawiaj domyślnego poziomu pracy na niego)
1 - tryb jednego użytkownika
2 - wieloużotkownikowy, bez NFS (Taki sam, jak 3, jeśli nie masz sieci)
3 - pełny tryb wieloużytkownikowy
4 - nie używany
5 - X11
6 - restart (NIE ustawiaj domyślnego poziomu pracy na niego)
Możesz zmienić poziom pracy z linii komend, na przykład ta komenda (mu być wykonana z konta root'a):
init 6
zrestartuje Twój komputer.

Tak w ogóle, <Ctrl><Alt><F1> przełączy Cię w każdej chwili na pierwszą konsolę tekstową. <Ctrl><Alt><F2> przełączy Cię na drugą konsolę tekstową, <Ctrl><Alt><F3> na trzecią i tak dalej, aż do <Ctrl><Alt><F6>, jeśli masz w sumie sześć konsoli.
<Ctrl><Alt><F7> przełączy Cię na pierwszy graficzny interfejs użytkownika (GUI), jeśli taki jest uruchomiony. <Ctrl><Alt><F8> przełączy Cię na drugi interfejs graficzny, etc., aż do <Ctrl><Alt><F12>, jeśli posiadasz 6 interfejsów graficznych. Typowo uruchomiony jest tylko jeden lub w ogóle żadej graficzny interfejs. By włączyć więcej GUI, musisz zmodyfikować plik /etc/X11/gdm/gdm.conf. Ja mam następujący wpis na końcu tego pliku, który włącza mi 4 terminale graficzne do zalogowania <F7> to <F10>:

[servers]
3=/usr/bin/X11/X vt10
2=/usr/bin/X11/X vt9
1=/usr/bin/X11/X vt8
0=/usr/bin/X11/X vt7

Umożliwia mi to uruchomienie KDE i GNOME w tym samym czasie na dwóch różnych terminalach i posiadanie jeszcze dwóch wolnych terminali.

4.4  Drukarka i karta dźwiękowa

4.4.1 Jak skonfigurować kartę dźwiękową?

Spróbuj uruchomić (jako root)
setup
Trzecia pozycja od góry ("sndconfig") ustawia kartę dźwiękową. Jeżeli nie posiadasz bardzo wyszukanej karty dźwiękowej, powinno to pomóc. Na końcu ustawiania, Linus ogłasza powstanie "Linux'a". ("sndconfig" może być także uruchamiany bezpośrednio z linii komend -- wpisz sndconfig.)
Może chciałbyś spróbować swoją kartę dźwiękową i cdrom, używając odtwarzacza CD z linii komend? Włóż muzyczny cdrom do napędu i wpisz:
cdplay
Jeśli to nie działa, może nie masz /dev/cdrom?  Sprawdź, czy możesz, jako root, zamontować cdrom z danymi (sprawdź tutaj) i utwórz urządzenie /dev/cdrom poprzez stworzenie linka do odpowiedniego napędu (naprawdopodoniej /dev/hdb), na przykład:
ln -s /dev/hdb /dev/cdrom
Jeśli cdplay działa z konta root'a, ale nie działa zwykłemu użytkownikowi, może powinieneś dać (jako root) każdemu prawo do zapisu i odczytu pliku /dev/cdrom :
chmod 666 /dev/cdrom
(Katalog /dev  to miejsce, gdzie wszystkie Twoje urządzenia pojawiają się jako pliki.)
Teraz, kiedy już opanowałeś cdplay, możesz zagrać trzeci utwór z płyty, spróbuj:
cdplay play 3
Możesz także użyć komendy cdp by otrzymać prosty interfejs tekstowy do cdplay, ale prawdopodobnie będziesz wolał nakładki dostępne pod X-window (e.g., w menu KDE wybierz: Multimedia - "CD Player").
By wyłączyć muzykę albo naciśnij przycisk "eject" na napędzie cdrom, albo wykonaj którąś z poniższych komend:
eject
cdplay stop

4.4.2 Jak skonfigurować drukarkę?

Jako root uruchom sesję X-Window, wpisując
startx
Przeczytaj to jeśli nie masz jeszcze poprawnie skonfigurowanego systemu X-window.
Uruchom X-terminal (ikona z "dwoma komputerami" na panelu KDE) i wpisz w nim:
printtool
Ten program przeprowadza kompletną konfigurację drukarki, wszystko co musisz zrobić, to wpisanie typu drukarki, którą posiadasz, i to, gdzie jest ona podpięta.
Określenie prawidłowego portu drukarki jest najważniejszą częścią. Jeśli nie wiesz, który masz wpisać, spróbuj:
w RedHat 5.2: lp1 (to jest pierwszy port równoległy w RH5.2) albo lp2 (co odpowiada drugiemu portowi równoległemu w RH5.2) albo lp3 (to jest trzeci port równoległy w RH5.2); w RedHat 6.0:  lp0 (to jest pierwszy port równoległy w RH6.0) lub lp2 (drugi port równoległy w RH 6.0). Po uaktualnieniu systemu z RH 5.2 na RH 6.0, drukarka przestaje działać, z powodu zmienionych nazw portów równoległych. Musiałem ponownie uruchomić "printtool" i zmienić port.
Spróbuj wydrukować stronę testową ASCII bezpośrednio do portu. Tylko gdy ten test wypadnie pomyślnie, ustaw bells and whistles [dzwonki i gwizdki ? - dop. ogłupiałego tłumacza]
Jeśli konfigurujesz drukarkę sieciową, upewnij się, że Twoja maszyna ma prawa użycia tej drukarki sieciowej. Prawa te są zapisane w pliku /etc/hosts.lpd (bezpieczeniej) lub /etc/hosts.equiv (mniej bezpiecznie). Te pliki zwyczajnie zawierają listę maszyn, po jednej w każdej linii. Mój wygląda następująco:
hacker
mars
Plik /etc/hosts.lpd nie istniał w moim systemie, więc go utworzyłem.
Podstawowe informacje o drukarkach w Twojej maszynie znajdziesz w pliku /etc/printcap :
cd /etc/
cat printcap
Oto znaczenie pewnych kodów, które znalazłem w swoim /etc/printcap:
 
: Rozdzielacz pól (rozdziela wpisy do pliku).
\ (na końcu linii) Kontynuacja w następnej linii.
lp Nazwa drukarki. "lp" jest nazwą domyślnej drukarki w Twojej maszynie. Kolejną drukarkę często przyjęło się nazywać lp0 lub lp1, (albo jakkolwiek nie zechcesz), jednak nie należy tego mylić z nazwami urządzeń (portów), do których są one podłączone.
sd=/var/spool/lpd/lp Mój katalog spool'a (sd).
mx#0 Maksymalny rozmiar drukowanego dokumentu w blokach. "0" oznacza brak limitu.
sh Nie chcę stron nagłówkowych. Są to strony z Twoim imieniem, które drukują się przed każdym zadaniem drukowania. (strata papieru, jeśli drukujesz w domu).
rm=mars Nazwa zdalnej maszyny, która w moim systemie nazywa się "mars" (moja drukarka jest podłączona do innego komputera).
rp=lp

or

lp=/dev/lp0

Nazwa zdalnej drukarki, czyli nazwa, która obowiązuje na zdalnym komputerze (w moim systemie "lp")
lub

nazwa urządzenia na lokalnej maszynie.  "/dev/lp0" jest pierwszym portem równoległym w RH 6.0 (zwykle /dev/lpt1 w RH 6.0).

if=/var/spool/lpd/lp/filter Filter wejściowy. Twoje zadanie do wydrukowania będzie formatowene przez ten "filter" zanim zostanie wysłane do drukarki.
sf Wyłącz nakaz wysuwania papieru, który normalnie jest wysyłany po zakończeniu drukowania (użyj, jeśli Twoja drukarka wyrzuca pustą stroną po każdym zadaniu drukowania).
Kontrolowanie drukarki odbywa się poprzez komendę lpc (jako root).   Wpisz "?" by zobaczyć opcje. Program ten jest znany ze swojej dziwaczności, nie zniechęcaj się szybko. Kolejka drukarki może być oglądana przy pomocy lpq i czyszczona przy pomocy lprm , Obydwie te komendy działają także dla zwykłego użytkownika (nie tylko root'a). Możesz także drukować z linii komend, używając komendy lpr.

4.4.3 Word Perfect nie ma sterownika do mojej drukarki

Jeśli zainstalowałeś swoją drukarkę pod KDE, używając printool i ma ona sterownik, który działa dobrze, ustaw w Word Perfect'cie sterownik "passthru postscript".

4.5 Konfigurowanie sieci

4.5.1 Czy tworzenie domowej sieci jest warte zachodu?

Jest to wspaniały pomysł. Pozwoli Ci to używać maszyny, które nie są na tyle mocne, aby pracować samodzielnie. Korzyści obejmują współdzielenie twardych dysków, napędów zip, CDROM'ów, modemu, drukarek, nawet kart dźwiękowych, zdalne uruchamianie programów (w trybie tekstowym lub graficznym), dostęp do Internetu ze wszystkich komputerów równocześnie przez jedną linię telefoniczną. Jeśli kiedykolwiek tracisz kontrolę nad swoją maszyną, będziesz również w stanie wyłączyć ją zdalnie, unikając w ten sposób możliwych problemów --zobacz odpowiedź w temacie wyłączania komputera przez zwykłych użytkowników.

4.5.2 Jak uruchomić domową sieć?

Sprzęt.Twój sprzęt musi być dobrze złożony. Twoja karta sieciowa powinna być w komputerze w czasie instalacji RedHat'a. Jeśli nie była, możesz skonfigurować ją spod X-window. Jeśli masz więcej niż jedną kartę sieciową w swoim komputerze, musisz ponadto skonfigurować drugą kartę ręcznie, gdyż Linux [konkretnie RedHat - dopisek tłumacza] automatycznie rozpozna tylko jedną kartę sieciową.
Uruchom X-terminal, wykonaj "su" (aby stać się root'em) i wtedy uruchom:
/usr/bin/kernelcfg
W linuksie większość sterowników do kart sieciowych wykonuje się się jako moduły. Tak więc konfigurowanie karty polega po prostu na załadowaniu odpowiedniego modułu z parametrami. Nie musisz rekompilować jądra, nawet restartować maszyny (chyba że masz nietypową kartę). By dowiedzieć się jaki moduł(y) i parametry są potrzebne, zobacz Linux Network Administrator Guide (plik /usr/doc/LDP/nag w Twoim systemie, lub sprawdź http://metalab.unc.edu/mdw/index.html#guide).  To jest wspaniały przewodnika, znany jako nag.
Parametry (przerwanie i adres) były problemem podczas mojej instalacji dwóch kart sieciowych w moim komputerze--musisz upewnić się, że nie masz konfliktów sprzętowych. Najczęstszym źródłem problemów jest to, że karta chce zająć przerwanie 5, które często zajmuje SoundBlaster, albo 3, które konfliktuje z drugim portem szeregowym (COM2, cua1, ttyS1). Sprawdzenie plików /proc/interrupts, /proc/ioport oraz czytanie informacji wyświetlanych podczas uruchamiania systemu może być tutaj pomocne.
Na przykład, moja karta WD8013 (odpowiednik SMC Elite i SMC Elite plus, jak podaje nag) pracuje na przerwaniu 10 (ustawionym zworką na karcie i dodatkowo podanym jako parametr w konfiguracji modułu jądra) pod adresem 0x300, używając modułu "WD". Moja karta "SMC EtherEZ (nie ma zworek do ustawiania) pracuje na przerwaniu 9, pod adresem 0x240 i używa modułu "SMC EtherEZ" module. Upewnij się, że nie zapomiałeś wpisać początkowe "0x" w adresie karty -- oznacza to "hexadecimal" [czyli szesnastkowo - dop. tłum] i musi być wpisane, w przeciwnym razie numer będzie interpretowany dziesiętnie.
Po tym, jak numer jest dodany przy użyciukernelcfg i jądro jest zrestartowane (kernelcfg to umożliwia, zobacz menu), sprawdź plik /proc/modules by zobaczyć, czy moduł jest rzeczywiście załadowany (albo uruchom lsmod jako root). Informacje z kernelcfg są w pliku /etc/conf.modules, jeśli więc napotykasz na trudności (na przykład, miałem problemy z usunięciem modułów dodanych przez pomyłkę), zwyczajnie zmodyfikuj ten plik ręcznie, na przykład używając pico.
Sieć.  Po skonfigurowaniu kart sieciowych i podłączeniu kabli, czas skonfigurować samą sieć, uruchamiając (jako root):
netconf
Ten program ma pomoc!  netconf może być także uruchamiany w środowisku graficznym, ale nigdy naprawdę tego nie próbowałem. Jeśli potrzebujesz więcej wiedzy na temat działania sieci, możesz przeczytać wspominany wcześniej nag.
Jak i co wspisać do netconf to zależy od Twojej sieci. Niewątpliwie powinieneś wpisać ""Basic Host Information" [podstawowe informacje o hoście - dop. tłum.] (nazwy, aliasy i numer IP twojego komputera) oraz "Information About Other Hosts" [informacje o innych hostach -dop. tłum.] (nazwy, aliasy i adresy IPs wszystkich komputerów w lokalnej sieci). Informacje te kierowane są do plików: /etc/hosts and /etc/sysconfig/network, więc możesz je sprawdzić i ręcznie modyfikować.
Gdy konfigurujesz sieć, nie pomieszaj czegoś z "loopback driver" [pętlą zwrotną - dop. tłum], który zawsze ma adres IP 127.0.0.1.  On zawsze jest taki -- jest to IP przez który maszyna porozumiewa się sama ze sobą.
Jeśli nie masz adresu IP (co jest normalne w przypadku domowej sieci, bez stałego łącza na świat), możesz wpisać dowolny. Nie ma to większego znaczenia, jeśli łączysz się przez modem, dotaniesz przydzielany dynamicznie numer IP (jedna maszyna może mieć wiele adresów IP w tym samym czasie). Twój wymyślony IP musi być formalnie właściwy a maska sieci musi odpowiadać klasie sieci (klasie A, B lub C). Zobacz rozdział o adresach IP we wspominanym już Network Administrator Guide (nag) (/usr/doc/LPD/nag w Twoim systemie, albo załaduj go z Internetu z http://metalab.unc.edu/mdw/index.html#guide.
Typowo dla domowej sieci powinieneś użyć klasy C (do 254 maszyn, najmniejsza), która posiada pierwsze trzy cyfry z przedziału 192 do 223. Ostatnie trzy cyfry identyfikują maszynę w Twojej klasie C sieci i musi być w przedziale między 1 a 254 (nie używaj 0, które oznacza "całą sieć" ani 255, który jest "adresem ogłoszeniowym"). Środkowe dwa zestawy cyfr mogą być czymkolwiek z zakresu od 0 do 255. Więc 223.223.223.1 jest pierwszą maszyną w sieci klasy C 223.223.223.0 (ostatnie zero jest adresem całej sieci), z adresem ogłoszeniowym [broadcast - dop. tłum.] Maska sieci dla klasy C jest zawsze 255.255.255.0 (zanim nie rozdzielisz swojej sieci na mniejsze "podsieci", czego tutaj nie omawiamy).
Typowo, pierwsza maszyna w sieci jest tą, po której oczekuje się, iż ma połączenie z resztą świata (gdyż była podłączona najpierw, ale nie jest to obowiązującą normą). Więc, wpisałem w pole GATEWAY [czyli "brama wyjściowa" - dop. tłum.] xxx.xxx.xxx.1 (moją pierwszą maszynę), na wszystkich maszynach, poza maszyną xxx.xxx.xxx.1, gdzie zostawiłem to pole puste. Teraz, jako że zostawiłem to pole puste, netconf wpisał 0.0.0.0 w plik /etc/sysconf.  Było to powodem denerwujących informacji o błędzie podczas ładowania karty sieciowej w czasie startu. By pozbyć się tych komunikatów, zmodyfikowałem /etc/sysconfig/network, tak aby zawierał coś takiego, jak to:
GATWAYDEV=
GATEWAY=
[Nie potrzebujesz bramy wyjściowej na świat [gateway - dop. tłum.] na interfejsie ethernetowym tej maszyny. Interfejs ppp tej maszyny będzie ustawiony jako domyślna brama w momencie, kiedy połączysz się przez modem, na przykład używając kppp.]
Nazwa komputera jest całkowicie dowolna -- normalnie główny użytkownik (użytkowniczka) komputera wybiera krótkie słowo, które lubi. Nazwa domenowa domowej sieci jest również całkowicie dowolna, zanim nie masz stałego połączenia ze światem zewnętrznym, kiedy to nazwa domenowa jest dla Ciebie rejestrowana.  Spróbuj wymyślić coś, co jeszcze nie istnieje -- może to ułatwić Ci życie, gdy będziesz już miał stałe połączenie.
Jeśli chodzi o serwer DNS (zwany także "named"), RedHat 5.2 i 6.0 dostarczane są z preinstalowanym DNS'em jako "caching-only", łatwo więc coś takiego skonfigurować. Możesz również nie istalować DNS'a wcale -- gdy DNS szuka serwera i nie znajduje go, może być na prawdę niezłym stoperem (maszyna może sprawiać wrażenie zawieszonej na kilka minut). By użyć DNS'a, serwis "named" musi być włączony -- sprawdź, czy działa, używając setup. By skonfigurować caching - only DNS wypełnij odpowiednie pola w netconf.  Na przykład wpisałem jako "nameserver 1" moją pierwszą maszynę na wszystkich komputerach (wpisałem adres pętli zwrotnej 127.0.0.1 na maszynie xxx.xxx.xxx.1, i właściwy adres xxx.xxx.xxx.1 na wszystkich innych komputarach).
Żadne "routes to other networks" ["drogi do innych sieci" - dop. tłum.] i hosts ["drogi do innych hostów" - dop. tłum.] nie były potrzebne w mojej sieci, gdyż nie mam innych lokalnych sieci. Zostawiłem więc te pola puste.
Nic innego, poza właściwym skonfigurowaniem sprzętu oraz wpisaniem w netconf na każdym komputerze tego, co opisałem powyżej nie musiałem robić, aby uruchomić sieć na moim standartowym RedHat'cie.
Zrestartuj wszystkie komputery jeden po drugim w dowolnej kolejności (nie jest to niezbędne, ale nie boli) i sprawdź komunikaty pojawiające się podczas startu (jeśli przewijają się za szybko, użyj <Shift><PgUp> by przewinąć w górę, lub zobacz dmesg  z linni komend, by obejrzeć je później). Czy Twoje karty skonfigurowane są właściwie? Użyj komendy route (jako root) by zobaczyć, czy interfejs eth0 pracuje. Użyj komendy ping, by sprawdzić połączenie między indywidualnymi maszynami. Spróbuj zatelnetować się na swoją lokalną maszynę, by zobaczyć, czy pętla zwrotna działa:
telnet nazwa_maszyny_przy_której_właśnie_siedziś
Po udanym zalogowaniu możesz opuścić sesję telnetu, wpisując:
exit
Ostatecznie, spróbuj zatelnetować się na zdalną maszynę w Twojej sieci:
telnet nazwa_zdalnej_maszyny
Jeśli zadziała to na wszystkich Twoich maszynach, to Twój interfejs eth0 jest skonfigurowany.
Po skonfigurowaniu połączenia ppp i połączeniu się z dostawcą usług internetowych [oryg: Internet Service Provider (ISP) - dop. tłum], będziesz miał kolejny interfejs sieciowy (ppp0) i będziesz mógł telnetować się na dowolną maszynę na świecie.

4.5.3 Mam problemy ze skonfigurowaniem połączenia dodzwanianego

GUI.  Gdybym był na Twoim miejscu, zainstalował bym KDE i użył kppp. (Jeśli nie masz zainstalowanego kde, tutaj znajdziesz informacje jak go zainstalować. kppp na prawdę łatwo skonfigurować i uruchomić. By skonfigurować połączenie dodzwaniane, uruchom kppp (znajdziesz go w menu "K" ==> "Internet", albo możesz go uruchomić z xtem'a, wpisująckppp), naciśnij guzik "setup", utwórz nowe konto i wpisz potrzebne informacje: numer telefonu, protokół autoryzacji oraz nazwę domenową Twojego dostawcy internetu. Wszystkie te informacje powinieneś dostać od swojego ISP.
Następnie utworzyłem urządzenie o nazwie /dev/modem, tworząc połączenie symboliczne do urządzenia /dev/ttyS1 (jako root)
ln -s /dev/ttyS1 /dev/modem
ttyS1 powinno działać, jeśli Twój modem podłączony jest przez port, który pod DOS'em nazywa się COM2. Użyj ttyS0 dla COM1 i ttyS2 dla COM3. Modem nie zadzwoni, jeśli wybierzesz zły port.
Ostatecznie, spróbowałem uruchomić kppp, ale miałem informacje o błędzie, związanym z "lock". Spowodowałem więc, żeby plik /etc/ppp/options był pusty, modyfikując go (jako root):
pico /etc/ppp/options
i kasując słowo "lock", a następnie nagrywając plik.
Po tych prostych krokach, kppp powinien łączyć się z Twoim ISP bez problemów pod RedHat'em 5.2.
RedHat 6.0 wymaga dodatkowego kroku: ustawienie "suid" ("substitute user id" - "podmiana identyfikatora użytkownika"), tak aby "kppp" pracował z efektywnym identyfikatorem użytkownika root (ponieważ wymaga bezpośredniego dostępu do sprzętu). Bez niego, kppp narzeka, że nie został poprawnie skonfigurowany [oryg. "it was not properly set up" - dop. tłum.] oraz "nie może stworzyć pliku lock" [oryg. "can't create lock file" - dop. tłum.] .  Można to zrobić (jako root):
cd /usr/bin/
chmod a+s kppp
Rozwiązywanie problemów. Jeśli Twój modem nie chce dzownić na porcie, co do którego jesteś pewny, może modem nie jest ustawiony poprawnie (albo jest to "winmodem"? Wtedy wyrzuć go i kup właściwy modem). W jednym przypadku musiałem uruchomić kppp setup i wpisać w "modem commands" ATZ1 jako komendę inicjalizującą modem (zamiast domyślnej ATZ dla standatrowych modemów Hayes-compatible)..
Jeśli Twoja linia telefoniczna wymaga wybierania impulsowego [pulse -dop. tłum.] (zamiast domyślnego wybierania tonowego), możesz zmienić komendę wybierania z "ATDT" (="ATantion Dial Touchtone") na "ATDP" (="ATantion Dial Pulse"). Te komendy powinny działać z każdym normalnym modemem Hayes-compatible.
Jeśli Twój modem wybiera poprawnie i jesteś w stanie połączyć się, ale autoryzowanie zawodzi, prawdopodobnie Twój dostawca internetu używa innego protokołu autoryzacji. Zadzwoń do nich i zapytaj jakiego protokołu autentyfikacji oni używają. Spróbuj albo pap, albo terminal-basket albo chap (w twoim kppp setup) aż w końcu znajdziesz taki, który zadziała.
W jednym przypadku miałem problem z pewnością ustanowienia połączenia (pojawiał się komunikat o błędzie, mówiący coś w rodzaju "time-out for the pppd startup", i połączenie ustanawiało się raz na kilka prób). Problem został rozwiązany poprzez zmianą opcji "flow control" (w kppp "setup" pod "device") z "CRTSCTS" na "XON/XOFF. (Wciąż jednak CRTSCTS jest rekomendowaną metodą kontroli przypływu w większości przypadków.)
Prędkość i jakość mojego połączenia przy użyciu kppp znacznie się poprawiła, gdy uaktualniłem system z RedHat'a 5.2 do RedHat'a 6.0. Jeśli masz więc z nim problemy, może jest to czas na uaktualnienie.
Jeśli wciąż masz problemy ze skonfigurowaniem ppp, możesz spróbować minicom by zobaczyć, czy modem zadziała spod tego programu. minicom jest czymś w rodzaju PROCOMM dla Linuksa. Powinien być obecny w Twoim systemie, jeśli wybrałeś go podczas instalacji Linuksa. Oto post z grupy dyskusyjnej comp.os.linux.help, który wyjaśnia jak wystartować ppp ręcznie, używając minicom (...):
From:  mark <balthazaar@one.net.au>  Subject: Re: pppd problem z kppp
BachuZ wrote:
>>Ponadto, dla eksperymentu spróbuj użyć minicoma, by połączyć się ze swoim ISP, uruchom ppp ręcznie ... w ten sposób możesz przetestować skrypty .   >Jak to zrobić?
Łatwo!! Jeśli Twój ISP nie zezwala na ręczne logowanie możesz mieć problem. Każdy ISP, z którym miałem doczynienia jednak to umożliwia, tak więc:....    1. Uruchom minicom.  2. wybierz numer dostawcy Internetu .  3. Zaloguj się.  4. Gdy twój ISP uruchomi PPP wyjdź z minicoma, używając ALT-Q (albo inną sekwencję, odpowiadającą,'quit without reset').  5. uruchom pppd, eg:
pppd -d -detach /dev/modem  115200 &
OK, PPP będzie pracować.  Spróbuj pingnąć Twojego ISP albo inny znany Ci adres IP. W ten sposób sprawdzisz, czy wszystko jest OK. A tak przy okazji, wszystko to znajdziesz w PPP-HOWTO. Jeśli możesz uruchomić PPP w ten sposób, masz problem ze skryptami. Jeśli PPP nie działa, problem jest w jego konfiguracji. Powodzenia.
 
Linia komend. Jeśli chciałbyś uruchamiać ppp z linii komend, uruchom netconf (jako root) by skonfigurować swój pierwszy interfejs ppp (ppp0). Informacje, które musisz wpisać są podobne do tych, wpisywanych przy konfiguracji kppp (spójrz powyżej!): właściwe urządzenie jako port modemu, łańcuch znaków inicjalizujących modem, numer telefonu Twojego ISP, właściwy protokół autentyfikacji (wpisując nazwę i hasło we właściwe miejsce). W netconf zabrakło miejsca na wpisanie adresów IP serwerów DNS mojego ISP, zmodyfikowałem więc ręcznie plik /etc/ppp/pap-secrets ( Używam do autoryzacji protokołu PAP) i dodałem dwa adresy IP serwerów DNS na końcu linii utworzonej przez netconf tak, aby wyglądała w ten sposób:
# added by linuxconf
my_login_name ppp0 my_password 111.111.111.111 222.222.222.222
Gdy wpisałem te parametry, mogłem uruchomić interfejs ppp0, używając komendy (jako root, zanim nie ustawiłem w netconf , że normalni użytkownicy mogą uruchomić interfejs:)
ifup ppp0
i wyłączać go, używając
ifdown ppp0
Ustawianie ppp spod linii komend nie było bardziej skomplikowane na mojej maszynie, niż przy użyciu kppp. Jest wiele tekstowych komend, by uruchamiać/zatrzymywać ppp, ale nie są one łatwe w konfigurowaniu i użyciu i wielu początkujących może mieć z nimi problemy.
Jeśli ten minimalistyczny opis konfiguracji ppp nie zadziała u Ciebie, oto kilka użytecznych odnośników:
Roderick A. Anderson < raanders@altoplanos.net > napisał:
Mam stronę internetową na temat ustawiania diald z na RedHat 5.x, który u mnie dobrze działa. Jest ona na http://home.altoplanos.net/~raanders/diald.html
 
Bill Unruh < unruh@physics.ubc.ca > napisał:
Chciałbym zwrócić waszą uwagę na stronę http://axion.physics.ubc.ca/ppp-linux.html z dokładnymi instrukcjami na temat konfigurowania ppp. Obejmuje głównie przypadki, gdy druga strona używa (nawet gdy twój ISP nic Ci o tym nie powiedział) PAP lub CHAP. Chociaż kppp jest użyteczny, jest cały szereg sytuacji, gdy sobie nie radzi.

4.5.4 Jak dostać się do Internetu z mojego komputera bez modemu, podłączonego lokalnej sieci?

Mimo wszystko, inny komputer w Twojej sieci musi mieć modem (albo inne połączenie z Internetem) :-). Skonfiguruj IP masquerading. W ten sposób, wszystkie zapytania biegnące z Twojej sieci do Twojego dostawcy internetu (ISP) sprawiają wrażenie, jakby pochodziły z pojedynczego komputera, i Twój ISP przepuści je dalej. Prosty masquerading przy użyciu RedHat 5.2. wymaga po prostu jednej linii komend (na komputerze z modemem):
/sbin/ipfwadm -F -p m
Powyższe ustawia masquerading jako domyślną zasadę forwardingu twojej ściany ogniowej (oryg. IP firewall - dop. tłum.) i przez to jest niebezpieczne, ale prawdopodobnie ok dla domowych użytkowników. (Niebezpieczeństwo polega na tym, że ktoś ustawić swój routing aby "tunelować" ruch przez Twój komputer, podszywając się w ten sposób pod Ciebie). Więcej informacji znajdziesz w pliku /usr/doc/HOWTO/mini/IP-Masquerade. Bardziej bezpieczna konfiguracja jest pokazana tutaj:
ipfwadm  -F -p deny
ipfwadm  -F -a m -S 192.168.1.1/32 -D 0.0.0.0/0
ipfwadm  -F -a m -S 192.168.1.3/32 -D 0.0.0.0/0
ipfwadm  -F -a m -S 192.168.2.0/24 -D 0.0.0.0/0
Ustawia to domyślną politykę na "odmowę" i dopuszcza masquerading dla dwóch komputerów z IP 192.168.1.1 i 192.168.1.3. Ponadto dopuszcza masquerading dla dowolnej maszyny z sieci 192.168.2.0. Numer /32 oznacza połączenie point-to-point (to oznacza "maszyna-do-maszyny"), opcja /24 identufikuje sieć klasy C. Opcja -D 0.0.0.0/0 oznacza domyślny routing, którego używają maszyny za masqueradingiem by dostać się do Internetu.
W REDHAT 6.0 NAZWA KOMENDY TO ipfwadm-wrapper (zamiast ipfwadm) i musiałem użyć drugiej, bardziej bezpiecznej metody (ustawienie masqueradingu jako domyślnej zasady forwardingu wydaje się nie działać już na moim systemie).
Jeśli chciałbyś, aby te komendy były wykonywane zawsze podczs startu systemu, dodaj je na końcu pliku /etc/rc.d/rc.local. Jest on czymś w rodzaju AUTOEXEC.BAT w DOS'ie. Jak zawsze, rekomenduje się przeczytanie stron man'a i innej dokumentacji, by sprawdzić co komenda (komendy) robią i jakie mają inne opcje:
less /usr/doc/HOWTO/mini/IP-Masquerade
man ipfwadm

4.5.5 Jak skonfigurować Sambę?

Samba (smb) jest przeznaczona do łączenia w jednej sieci komputerów pracujących pod kontrolą Linux'a i MS Windows. Jest to program, który sprawa, że komputer z Linuksem "udaje" serwer MS Windows NT, umożliwiając w ten sposób komputerom z MS Windows 3.1/95/98 połączenie do sieci. Samba nie tylko zastępuje WinNT -- ma znacznie większe możliwości niż sam WinNT!
Jedna z trzech moich maszyn w domowej sieci używa dwóch systemów operacyjnych -- Linux'a i Win95. Skonfigurowałem sieć w ten sposób, że jeśli startuję Win95, inny komputer, pracujący pod kontrolą Linuksa działa jako server Samba. W ten sposób, maszyna z Win95 ma dostęp do sieciowej drukarki, współdzielonych katalogów na Linuksie, można się z niej telnetować, przeglądać Internet przez modem na Linuksie, etc. Mogę także dostać się do plików na maszynie z Win95 spod komputerów pracujących pod kontrolą Linuksa.
Koniecznym jest konfigurowanie Samy na tylko jednej maszynie z Linuksem.
Najpierw uruchomiłem setup  jako root i wybrałem "System Services" (RH6.0) lub "ntsysv" (RH5.2)  z menu i upewniłem się, że "smb" jest włączone. (Program setup pokaże Ci pomoc, gdy naciśniesz F1. To na wypadek, gdybyś był ciekawy do czego służą różne usługi.). Jeśli na liście nie ma "smb", może nie zainstalowałeś go podczas instalacji RedHat'a? Możesz włożyć swój RedHat CD w CDROM,  zamontować CD, uruchomić glint (RH5.2) albo gnorpm (RH6.0) (jako root) i dodać Sambę do Twojego systemu.
Następnym zadaniem jest konfiguracja Samby. Jest to relatywnie proste, gdyż cała konfiguracja zawiera się w jednym, opatrzonym dobrymi komentarzami, pliku: /etc/smb.config . Absolutnym minimum, jakie musisz wykonać przy edycji tego pliku to wpisanie grupy roboczej. Zwróć uwagę, że jeśli nie wpiszesz opcji "host allow", wszystkie komputery będą mogły połączyć się z Twoim, co jest pewnie dobre jedynie w przypadku domowych sieci. Inne opcje w przykładowym /etc/smb.conf mogą potrzebować dostosowania do Twoich szczególnych potrzeb, ale nie musiałem ich zmieniać, aby podłączyć się z maszyny z Windowsem do mojego serwera Samba.
 Sprawdź, czy opcje
domain master = yes
domain logons = yes
są włączone w /etc/smb.conf. Prawdopodobnie ich potrzebujesz
W RH 6.0 możesz także przeprowadzić konfigurację samby, używając (jako root):
netconf
Trzecim krokiem jest konfiguracja sieci w MS Windows 95 (czy co tam masz). Robi się to identycznie, jak gdybyś był podłączony do serwera na WinNT. Upewnij się, że masz uktywnioną obsługę sieci ("client for Microsoft Network") i wpisaną nazwę grupy roboczej. By zalogować się do sieci po uruchomieniu MS Windows użyj login'a i hasła, które masz na Linuksie. By sprawdzić, czy to zadziałało, kliknij na ikonę "Network Neighborhood"--Twój serwer linuksowy powinien być tutaj widoczny i powinny być w nim widoczne udostępniane katalogi i drukarki, które wpisałeś w /etc/smb.conf.
Jeśli nie możesz dojrzeć albo używać udostępnianych katalogów, upewnij się, że utworzyłeś je i mają one prawidłowe prawa zapisu/odczytu dla wszystkich użytkowników.
MS Windows 95b i późniejsze (95c, 98, nowsze NT-ki) mogą używać szyfrowania haseł. Spowoduje to, że nie będziesz mógł się zalogować z maszyny na Windows i będziesz musiał uaktywnić następującą opcję w pliku /etc/smb.conf:
encrypt passwords = yes
Na serwerze linuksowym możesz uruchamiać, zatrzymywać i sprawdzać stan Samby używając tych komend (jako root):
samba start
samba status
samba restart
samba stop
Musisz zrestartować Sambę po dokonaniu zmian w pliku /etc/smb.conf
Możesz przeglądać Internet używając Netscape pod Windows, jeśli jesteś podłączony do komputera z Linuksem przez Sambę i tenże Linux jest podłączony do Internetu. By to robić, na Linuksie z modemem musi być skonfigurowanyIP masquerading (jest on opisany tutaj) oraz musisz włączyć rozpoznawanie nazw domenowych przez Sambę w pliku /etc/smb.conf :
dns proxy = yes
a następnie wskazać Windows'owi, że serwer DNS jest pod adresem IP na którym pracuje Linuks z Sambą (w ControlPanel-Network-TCP/IP).
Możesz także zamontować udostępniany katalog Windowsa na Linuksie. Spójrz tutaj by dowiedzieć się jak.
Powyższe opisuje najprostszą konfigurację Samby. Możesz dowiedzieć się więcej, czytając:
man samba; man smb.conf; man smbclient; man smbmount
less /usr/doc/HOWTO/SMB-HOWTO   (w RH5.2)
documentation in /usr/doc/samba-2.0.3/doc  (w RH6.0)
http://www.sfu.ca/~yzhang/linux/samba/  (samba minihowto)
http://www.germanynet.de/teilnehmer/101,69082/samba.html
a także studiując plik file /etc/smb.conf .

4.5.6  Sendmail

Sendmail jest popularnym w Internecie systemem przesyłania poczty i domyślnym transporterem poczty w RedHat5.2 i RedHat6.0.  Jako użytkownik nie używać sendmail'a bezpośrednio -- sendmail jest działającym w tle mechanizmem transportu poczty. By czytać/wysyłać pocztę elektroniczną, możesz użyć pine lub elm (wybierz jeden i zostań przy nim --nie powinien sprawać problemów w obsłudze dwóch oddzielnych skrzynek pocztowych). W KDE, możesz wybrać dostępnego przez K-menu "klienta poczty elektronicznej" [ang. "mail client" - dop. tłum.]. Jeśli łączysz się ze światem zewnętrznym, używając połączenia dodzwanianego, możesz użyć klienta poczty wbudowanego w Netsceape'a, który komunikuje się bezpośrednio z zdalnym kontem twojego dostawcy Internetu.
Sendmail jest bardzo elastyczny i ma duże możliwości, ale także notorycznie sprawia problemy w konfiguracji, jeśli chcesz dostosować go do swoich specyficznych potrzeb. Szczęśliwie RedHat (5.2 i 6.0) dostarcza już skonfigurowanego i działającego (choć z pewnymi ograniczeniami) Sendmail'a.
Na moim domowym systemie (domyślnej instalacji RedHat'a), mogę wysyłać pocztę do innego użytkownika tego samego komputera bez problemu (na przykład używając pine). Mogę wysyłać pocztę lokalnie albo gdziekolwiek w świat, jakimkolwiek programem, jeśli jestem podłączony do mojego dostawcy Internetu przez modem.   (IP masquerading włączone).  Ale kiedy nie jestem podłączony, poczta w kolejce czeka na podłączenie komputera do Internetu, nawet, kiedy adresowana jest do innego komputera w lokalnej sieci (najbardziej denerwujące). .  Wysyłana jest natychmiast, gdy tylko jestem połączony. (Tak się dzieje, ponieważ sendmail próbuje zapytać DNS'a, który nie jest dostępny na moim systemie -- standartowy DNS z RedHat'a jest cache-only.)  Jeśli na prawdę chcesz uniknąć tego, w RH 6.0 możesz użyć netconf (jako root) i ustawić, aby sendmail nie korzystał z DNS wcale (Linuxconf z RH 5.2) nie daje takiego wyboru.). Ja używam DNS'a.
W RH 6.0 możesz także skonfigurować inne opcje sendmail'a, używając (jako root) netconf. Ja wpisałem nazwę mojego dostawcy internetu i nazwy maszyn w lokalnej sieci w "mail deliver system" - "relay to hosts". Ponadto dodałem nazwy moich maszyn z domowej sieci w "relay for by name".
Powinieneś jednak zdawać sobie sprawę z ograniczenia takiej prostej konfiguracji, które pojawia się, jeśli wysyłasz e-mail z domowej sieci (na przykład używając pine), do komputera gdzieś w sieci. Jeśli twój adres nie masz zarejestrowanej domeny, nie ma szans, abyś otrzymał odpowiedź. Twój wychodzący mail dostaje adres "reply" w formie: "login_użytkownika@maszyna.domena". Nie nie jest OK, gdyż Twoja nazwa domenowa dla DNS'ów poza Twoją siecią nie istnieje, dlatego nie ma szans, aby odpowiedź do Ciebie dotarła. By to naprawić, możesz użyć klienta poczty z Netsceape'a do komunikacji z komputerami poza Twoją domową siecią. Netsceape używa ustawień wpisanych w "edit-preferences" do komunikacji bezpośrednio z skrzynką pocztową Twojego dostawcy internetu (która znajduje się na jego zarejestrowanym serwerze) i w ten sposób znika problem Twojej niezerejestrowanej domowej sieci. Inną możliwością jest ustawienie poprawnego adresu w polu "reply to". Jeśli robisz to w Netscape, możesz skonfigurować Netscape Mail tak, by używał Twojego domowego komputera z Linuksem jako serwera poczty i w ten sposób będziesz mógł używać NetscapeMail do wysyłania poczty również do innych komputerów w lokalnej sieci (nie tylko do "zewnętrznego świata"). Opcja "reply-to" może być także ustawiona w "kliencie poczty elektronicznej" z KDE. Także w "pine" możesz ustawić "reply to" w "setup-configure", "customized-hdrs", na przykład w ten sposób:
Reply-to:  joe@joe_net.net
gdzie "joe@joe_net.net" jest twoim prawidłowym adresem, na który chcesz otrzymywać odpowiedzi.

4.5.7 Prosty serwer www (przy użyciu Apache)

Uruchomienie prostego serwera www, przy użyciu apache jest w RedHat 6.0 ekstremalnie proste. Przede wszystkim, upewnij się, czy zainstalowałeś rpm z "apache web server" podczas instalacji RedHat'a. Jeśli nie, możesz włożyć RH CD do napędu, zamontować go i zainstalować pakiet apache-*.rpm (zamiast "*" nazwa zawiera także numer wersji i platformę). Jeśli wiesz, co chesz zainstalować, jest to bardzo proste, po prostu wykonaj (jako root):
cd /mnt/cdrom/RedHat/RPMS
rpm -ivh apache*.rpm
Wtedy uruchomiłem "setup" (jako root) i upewniłem się, że "httpd daemon" (w "system services") jest włączone. [Daemon jest to program, który czuwa w tle, i budzi się, gdy jest potrzebny. W przypadku httpd, budzi się, gdy ktoś wzywa Twój serwer http.]
Teraz httpd będzie startował automatycznie za każdym razem, gdy uruchamiasz komputer. Możesz także uruchomić go ręcznie (jako root):
/etc/rc.d/init.d/httpd start
oraz wyłączyć go, używając:
/etc/rc.d/init.d/httpd stop
Powinieneś mieć już katalog/home/httpd (sprawdź to!), a w nim podkatalog html-- jest to główny katalog dla ludzi, który mają dostęp do Twojego komputera z sieci (ich główny katalog, oznacza, że nie mogą dostać się do żadnego katalogu w komputerze, powyżej /home/httpd/html/).  Domyślnie ten katalog zawiera pewne pliki html i podręcznik, umieszczane tam przez instalator apache'a. Teraz powinieneś być w stanie połączyć się ze swoim serwerem z dowolnej maszyny ze swojej domowej sieci. Na przykład wpisz w linii "Location" Netsceape'a:
http://nazwa_mojego_serwera_http
i będziesz mógł pooglądać manual apache'a.
Aby włożyć swoje własne pliki na serwer, przesuńprzykładowe pliki apache'a gdzieś indziej i skopiuj albo podlinkuj swoje pliki html (te, które chcesz udostępniać na serwerze) do katalogu /home/httpd/html/ (nie zapomnij o plikuindex.html , to ten, który pojawia się najpierw, gdy ktoś łączy się z Twoim serwerem.).
Pliki konfiguracyjne apache'a i pliki z logami znajdują się w katalogu /etc/html/, gdybyś chciał je zobaczyć albo zmodyfikować. Plik z logami może być oglądany "na bieżąco", używając tej prostej komendy (jako root):
tail -f /etc/httpd/logs/access_log
[Komenda "tail" normalnie wyświetla koniec pliku tekstowego. Z opcją "-f", "tail" nie przestaje wyświetlać końcówki pliku z logiem, jak tylko pojawiają się nowe linie -- jest to na prawdę wygodne, aby monitorować plik z logiem i widzieć kto loguje się na serwerze.]
Aby graficznie konfigurować serwer Apache, spróbuj (w X-window, jako root, jeśli zainstalowałeś "Comanche" z RedHat CD):
comanche

4.5.8 Prosty serwer ftp

Z moim RedHat'em, uruchomienie serwera ftp nie mogło być prostsze -- działa zaraz po zainstalowaniu.  Jest tak, ponieważ ftp jest włączone domyślnie jako jeden ze standartowych serwisów (jak telnet i gopher), w pliku /etc/inetd.conf. Oto odpowiedzialna za to część mojego /etc/inted.conf:
ftp     stream  tcp     nowait  root    /usr/sbin/tcpd  in.ftpd -l -a
telnet  stream  tcp     nowait  root    /usr/sbin/tcpd  in.telnetd
gopher  stream  tcp     nowait  root    /usr/sbin/tcpd  gn
Druga część konfiguracji mojego serwera ftp znajduje się w pliku /etc/passwd, który definiuje konto ftp:
ftp:*:14:50:FTP User:/home/ftp:
Dwukropek ":" rozdziela wpisy. Pierwszy wpis jest nazwą użytkownika "ftp", gwiazdka "*" w miejscu drugiego wpisu oznacza, że hasło jest wyłączone (nikt nie może się zalogować na konto tego użytkownika), identyfikator użytkownika to 14, grupy 50, "FTP User" to komentarz, katalogiem domowym jest /home/ftp, nie ma wpisanej powłoki [shell'a - dop. tłum.] dla tego użytkownika (odpowiada to szelowi /bin/false, co oznacza brak szell'a).
Ponieważ ta konfiguracja została wykonana dla mnie przez RedHat'a, każdy może połączyć się z moim komputerem przez ftp, zalogować się jako użytkownik (będzie pytany o hasło i skierowany do swojego domowego katalogu), albo zalogować się jako "anonymous" ["anomimowy" - dop. tłum.] i dać swój e-mail adres jako hasło. Każdy użytkownik może także wpisać coś takiego w linii "location" Netsceape'a:
ftp://my_computer_name
i połączyć się automatycznie (Netscape zadba już o wysłanie "anominowej" nazwy użytkownika i adresu e-mail jako hasło).
"Anomimowi" użytkownicy ftp kierowani są do katalogu /home/ftp ,  który staje się dla nich katalogiem głównym (nie mogą dostać się do żadnego yższego katalogu). Umięść więc pliki, które chcesz serwować w podkatalogu /home/ftp/pub .
Katalog /home/ftp/bin zawiera komendy, które zdalni użytkownicy mogą wykonać. W moim systemie są to: compress, cpio, gzip, ls, sh, tar, zcat; wszystkie mają ustawione prawa "execute-only" (111).
Katalog /home/ftp/etc zawiera pliki niezbędne do działania konta anonimowego (zmodyfikowane passwd, group, ld.so.cache). Katalog /home/ftp/lib zawiera biblioteki (przypuszczam, że te biblioteki są używane przez komendy, które anonimowy użytkownik może uruchomić).

4.5.9 Jak można dostać się do mojego komputera z zewnątrz, gdy jestem podłączony do sieci przez modem na linii telefonicznej?

Jedyna trudność wynika z tego, że twój adres IP jest dynamicznie przydzielany przez Twojego dostawcę internetu z jego puli IP, czyli adres ten nie jest taki sam, za każdym razem, gdy się łączysz (chyba, że masz specjalne umowy z Twoim dostawcą). By zatelnetować się, użyć ftp, albo dostać się do stron internetowych (serwowanych przez Twój serwer) ze świata, czyli spoza lokalnej sieci, trzeba znać Twój aktualny adres IP. By dowiedzieć się, jaki masz aktualnie adres IP, użyj komendy "interface configuration" ["konfiguracja interfejsu" - dop. tłum.], która uruchomiona bez parametrów wyświetli wszystki aktywne interfejsy sieciowe w Twojej maszynie:
/sbin/ifconfig
W mojej masznie wyświetla trzy paragrafy z informacjami o: eth0 (pierwszy interfejs ethernetowy, który prowadzi do innych komputerów w mojej domowej sieci), lo (pętla zwrotna, interfejs o numerze IP 127.0.0.1, musi być obecny na każdej maszynie) i ppp0 (pierwszy interfejs na protokole point-to-point).  Mój obecny adres IP, przypisany mi przez mojego dostawcę internetu, jest wyświetlany w paragrafie z ppp0. (Twoja maszyna na Linuksie może mieć przypisanych wiele adresów IP w tym samym czasie, więc jeśli masz "sztywny" IP, który używasz w lokalnej, domowej sieci, jest on wciąż prawidłowy, ale widoczny tylko w Twojej domowej sieci.)
Gdy już znasz adres IP, możesz go wysłać przez ICQ albo e-mail ludziom, którzy mogą teraz - na przykład - telnetować się na Twój komputer (muszą oni mieć oczywiście założone konto na Twojej maszynie) i uruchamiać programy na Twoim komputerze, albo wpisać http://mój_addres_ip w linii "location" przeglądarki internetowej, by obejżeć Twoje domowe strony internetowe, ect. Możesz także napisać krótki skrypt, który automatycznie powiadomi kogoś, że jesteś podłączony do Internetu, i wpisać ten skrypt w kppp-setup-account-edit-dial-"execute program uponconnect".  [czyli "wykonaj program po połączeniu" - dop. tłum.] Oto mój skrypt, który informuje mnie w pracy, gdy ktoś w moim domu łączy się z internetem. (Wpisałem ten tekst w plik tekstowy i nadałem mu atrybut wykonalności, używając chmod o+x nazwa_pliku) :
#!/bin/bash
sleep 15
/sbin/ifconfig | mail -s informacja mój_adres_email
Pierwsza linia skryptu mówi komputerowi, by traktował ten plik tekstowy jako skrypt bash'a. Druga linia powoduje, że skrypt czeka 15 sekund (by upewnić się, że list nie zostanie wysłany, zanim połączenie ppp jest w pełni nawiązane). Trzecia linia wykonuje komendą ifconfig i kieruje jej wyjście do programu, który wysyła go na mój_adres_email z tematem "informacja".
Bardziej elastycznym sposobem dostępu do domowego komputera było by skonfigurowanie go jako dial-up ppp server (w przeciwieństwie do dial-in client, którym jesteś, gdy łączysz się z Twoim ISP). Jeśli ktoś ma gotowy przepis, jak to zrobić, niech da mi znać.

4.5.10 Czy mój domowy komputer może zostać zaatakowany?

Niestety jest to całkiem możliwe, a próby zrobienia tego są całkiem częste. Za każdym razem, gdy jesteś połączony z Twoim dostawcą Internetu, jesteś narażony na niebezpieczeństwo. Przeczytaj poprzednią odpowiedź, jeśli chcesz wiedzieć, jak to jest możliwe.
Na prawdę niebezpiecznym jest intruz, który jest w stanie zalogować się na Twoją maszynę na jakiekolwiek konto, wtedy może znaleźć kolejną "dziurę" w Twoim systemie i uzyskać prawa root'a. Jest to prawdopodobne szczególnie, jeśli jesteś początkującym administratorem i/lub Twoja maszyna nie jest zabezpieczona (Wydaje Ci się, że skoro to komputer domowy, to na pewno nic się nie stanie).
By się zabezpieczyć, miej przyzwoicie długie hasło, które zawiera zarówno liczby i litery we wszystkich kontach na Twoim komputerze. Zmieniaj hasła od czasu do czasu. Najlepszym sposobem jest wymuszenie odpowiednich haseł dla wszystkich użytkowników (jako root, dostępne w RH 6.0) poprzez linuxconf i w "password and account policies" zmień minimalną długość hasła na 6 lub więcej, minimalną liczbę znaków non-alphanumeric (n.p. nie-liter) na 1 lub 2,  liczbę dni, po których hasło musi być zmienione na około 90 lub mniej, i ustaw ostrzeżenie o wygaśnieciu hasła na około 7 dni przed. Sprawdźtutaj, jeśli chcesz wiedzieć więcej o słabych hasłach
Doskonałym pomysłem jest również okazjonalne oglądanie plików, zawierających rekordy z wszystkimi logowaniami na Twój komputer: /var/log/secure (najnowszy log) /var/log/secure.1 (starszy)  /var/log/secure.2 (jeszcze starszy log), etc.  Istnieją także inne przydatne pliki z logami w katalogu /var/log, które możesz obejżeć, sprawdzaj je od czasu, do czasu.
Jeśli w ogóle nie używasz zdalnych połączeń z Twoją maszyną, możesz ograniczyć prawo do użycia telnetu, ftp, etc. (wszystkie usługi sieciowe wymienione są w pliku /etc/inetd.conf) do maszyn tylko i wyłącznie z lokalnej sieci. Dostęp jest kontrolowany przez dwa pliki: /etc/hosts.allow i /etc/hosts.deny .   Działa to w ten sposób. Kiedy przychodzi żądanie połączenia, plik /etc/host.allow jest skanowany najpierw jeśli nazwa maszyny, z której przychodzi żądanie jest tam znaleziona, dostęp jest zapewniony (niezależnie od wpisów w /etc/host.deny ).  W przeciwnym wypadku, plik /etc/host.deny jest skanowany, i jeśli nazwa maszyny, z której przyszło żądanie połączenia zostaje znaleziona, połączenie jest zamykane. Jeśli nazwa ta nie zostanie znaleziona w żadnym pliku, połączenie jest zapewnione. Dla przykładu, możesz zabronić dostępu do telnetu i ftp Twojego domowego serwera z dowolnej maszyny spoza Twojej domowej sieci, wpisując następującą linię w plik /etc/hosts.deny :
in.telnetd, in.ftpd: ALL EXCEPT LOCAL, .your_home_domain.name
Więcej informacji znajdziesz w wspaniałym "Linux Network Administrator Guide" który jest na Twoim CD z RedHat'em, albo jakąkolwiek inną dystrybucją, którą posiadasz. Ja wydrukowałem sobie tę książkę i oprawiłem w twardą oprawę.
Przejdź do części 5: Uczenie się z Linuksem